- 21 Eki 2026
- 188
- 0
- 0
Taş bir mabedin içine adım atınca dış dünyanın gürültüsü bir anda kesilir, ama bu sessizlik her yerde aynı değildir. Kalın duvarların ardındaki oda ile ince alçılı bir odanın sessizliği birbirine benzemez: birinde ses yutulur ve düşünce içe döner, ötekinde sessizlik boş bir aralık gibi durur. Peki bu fark yalnızca akustik bir mesele mi, yoksa yapının kendi malzemesinden doğan bir estetik değer mi? Duvarın kalınlığı taşıyıcı bir karar olmanın ötesinde içeride duyulan sesin biçimini belirliyorsa, sessizliği de mimari bir öğe saymak gerekir diye düşünüyorum. Bana kalırsa görsel düzen ancak bu sessizliğin içinde anlam kazanıyor.