Deprem - İbrahim Şimşek

DEPREM
Gürültü kopar uzaktan,
Sular fışkırır topraktan.
İnsanlar yolu bulamaz,
Oluşan bir karanlıktan...
Bu bir depremin sesidir.
Bir canavar nefesidir...
Karanlık kaplar her yeri.
Bilmem kentin neresidir?
Anne ağlar,yavrum diye.
Çocuk ağlar,annem diye.
İnsanların hepsi şaşkın...
Bakamazsın bu sahneye.
Sağlam temel,sağlam evler,
Sözüm size mimar beyler.
Sağlam yapın her binayı!
Yıkılmasın kentler,köyler!
Halkım hiç acı çekmesin,
Artık gözyaşı dökmesin!
Sağlam yapın her binayı,
Deprem bize kükremesin!
İBRAHİM ŞİMŞEK

Şiirde beni en çok duran yer, anne ile çocuğun birbirine seslenişi oldu: 'Anne ağlar, yavrum diye / Çocuk ağlar, annem diye.' İki dize aynı çığlığın iki yüzü gibi, karanlıkta birbirini arayan iki ses. Sonra şiir birden mimarlara dönüyor ve ses tonu değişiyor. Bence o geçiş, acının sahnesinden çağrının kürsüsüne atlamak, şiirin hem en çok güçlendiği hem de en çok yorulduğu yer. Sen bu dönüşü nasıl okudun? Sana acı ile sorumluluk arasında bir köprü gibi mi göründü, yoksa iki ayrı şiir mi?