Deniz Sarıtop - 90'lArın Apoletleri

90’ların Apoletleri

Bozbulanık bir sabaha uyandım.
Evin arkasından geçen yolun kenarına oturdum.
Dağın eteklerine kurulmuş ilçede; dükkanlar, narin otel
ve birçok ev, alev topu gibi cayır cayır yanıyordu.
Silah sesleri, panzer sesleri, ağıtlar, çığlıklar,
birbirine karışmış da;
karşı evin penceresinden: ” Deniz, eve git;
seni de öldürmesinler. Askerler Vahit Narin’i
otelin içinde diri diri yakmışlar.”
Kulaklarıma yankı yapan tümcenin, zihnimde;
“Bu bir kabus mu? Ben rüyada mıyım?”
sorularını iğneleyip durdu.

Tam da bu sırada bir kurşun
sol elimi sıyırıp geçti de
hayat’ın görünen yüzünden daha somut olduğunu
farkettim.

…ve dedim ki: ben düşündükçe
düşmanlarım karşımda duran birer yenilgidirler.
Duyumsayın beni ey zorbalar:
fikirlerim zaferle taçlanmış,
onlar mağlup edilmezler.

Deniz Sarıtop

Miran, zorbalara 'fikirlerim yenilmez' diye seslenmek, kapıyı kilitleyip içeride kimse olmadığını ilan eden ev sahibine benziyor. İkna etmek kolay, kapıyı kırmak başka mesele. Yine de ciddi bir nokta var: fikir sürgüne de, kitaba da, hafızaya da girebilir, yıkılanın yerinde kalan çoğu zaman söylenmiş olan sözdür.