Çocukluk anılarımızın önemli bir kısmını aile anlatıları yazar

Bir çocukluk anısını anlatırken ayrıntıların kendiliğinden geldiğini düşünmek kolay. Oysa Bartlett'in 1932'deki çalışmalarından beri biliyoruz ki hatırlama, geçmişi kayıtlı bir kopya gibi çıkarmaktan çok, bugünkü bilgimizle yeniden kurmaya benzer. Bence çocukluk anılarımızın önemli bir kısmı aile anlatılarından, albüm fotoğraflarından ve 'sen o gün ağlıyordun' gibi tekrarlardan beslenir; kendi bakışımız sonradan bu malzemeyi birleştirir. Karşı görüş haklı bir noktaya dayanıyor: Bazı ayrıntılar gerçekten bize ait olabilir ve hafızanın kurucu olması onu tamamen güvenilmez yapmaz. Yine de Loftus'un yanlış bilgi üzerine deneyleri, dışarıdan verilen küçük ayrıntıların insanların kendi anılarına girebildiğini gösteriyor; bu yüzden bir sahneye duyduğumuz güven, çoğu zaman sahnenin kendisinden değil, onu hatırladığımız hissinden gelir.