Cocuk Kimindir?

Fetâ' Alıntı:

Kağıt parçası var veya yok; evlilik bir akittir. Birlikte yaşamayı gerektirir. Tamam çocuğu kabul ettiler de, birlikte yaşayacaklar mı; yaşarsalar nasıl geçinecekler?

Genişletmek için tıkla ...

Iste butun bunlasr duruma, sarta olanaklara gore ayarlanir ve karar eslerindir. Gerektiginde aile, toplum ve devlet bu karara maddi/manevi yardimini ve destegini verir.

evrensel-insan' Alıntı:

Bu egitimi ve gosterdigi beceri ile paraleldir. Cocuk mesela istedigi tahsili secebilmelidir. Ya da kabiliyetine gore bir tahsile yonelmek istemini gerceklestirebilmelidir.

Cocuk, ne devleti, ne toplumu, ne de ailesi icin yetismez ve yetistirilmez. Kendi icin, kendi yasam ve iliskisi icin ve kendi gelecegi icin yetisir.

Sonucta okuyacaksa da kendine okuyacaktir. O yuzden anne babasinin istedigini degil; kendi istedigini okumalidir. Cunku hayat ta iliski de gelecekte onundur ve onun yonlendirecegidir.

Genişletmek için tıkla ...

tamamda benim bir baba olarak hiç idealim olamaz mı,o zaman bırakalım devletin tezgahına kendi ideolojisine siyasi görüşüne göre yetiştirsin efendim var mı böyle bir şey..

sakalpoz' Alıntı:

tamamda benim bir baba olarak hiç idealim olamaz mı,o zaman bırakalım devletin tezgahına kendi ideolojisine siyasi görüşüne göre yetiştirsin efendim var mı böyle bir şey..

Genişletmek için tıkla ...

Konu ne babadir, ne de devlettir. Cocugun kendisidir.

Sen illa cocuga bir sahip bulmak olarak algiliyorsun.

Yani baba degilse, devlet. Hayir baba da devlette cocugun yertisiminde sorumlu yukuymlyu ve yardimci faktorlerdir. Yonlendirimci, sahip cikici degil.

evrensel-insan'ın 'çocuk ne bir maldır ne de sahiplenilir' cümlesinde bir rahatlama var, ama asıl ağırlık cümlenin ikinci yarısında, sorumlulukta. Sahiplik ortadan kalkınca geriye bir borç kalır ve borcun ne zaman ödendiği belli değildir. Çocuk, kendisinin seçmediği bir dil, bir coğrafya ve bir inanç yığını içinde uyanır. Ebeveyn ona bir şey vermek zorundadır, çünkü hiçbir şey vermemek de bir seçimdir. Asıl soru, bu seçimin neyi kapattığıdır. Feinberg'in 'açık gelecek hakkı' dediği şey burada bir ölçüt sunuyor: çocuğun ileride kendi yolunu seçebileceği kapılar kapanmamalı. Bu, sahiplikten çok sorumluluğun somut bir sınavı. Yine de sınır net değil. Bir çocuğa bir dinin ritüellerini öğretmek kapıyı kapatır mı, yoksa ona bir ev kurmak mı? Beauvoir, insanın özgürlüğünü ancak başkalarının özgürlüğünü isteyerek gerçekleştirebileceğini söyler. Buna göre çocuğun özgürlüğü ebeveynin kendi tercihinden değil, çocuğun geleceğini isteyebilmekten doğar. Demek ki çocuk kimsenin değil, ama onu büyüten herkes bir noktada onun özgürlüğünü yönetmek zorunda kalıyor. Bunu inkâr etmek gerilimi çözmek olmaz, ona bakmamak olur.