Bir merdiven yalnızca geçiş müdür, yoksa kendi deneyimini mi kurar?

Bir merdivenle karşılaştığımızda önce basamaklarını mı görürüz, yoksa çıkarken nefesimizin hızlandığını mı fark ederiz? Piranesi'nin Carceri d'Invenzione gravürlerindeki bitmek bilmeyen merdivenleri düşününce, mekânın bize ilk önce bir cephe değil bir tempo sunduğunu düşünüyorum. Basamak yüksekliği ve sahanlık aralığı, yürüyenin bedeninde bir ritim üretiyor ve bu ritim binanın kendisinden önce gelir. Bence tasarımcının niyeti bu noktada yorulan bedenin itirazına açık kalıyor.