Bilinen bir hatayı düzeltmemek ahlaki bir kusur mudur?

Bilimde bilinen bir hatayı düzeltmemek, bir bilim insanını ahlaken suçlu kılar mı? Yöntemsel bir kusur olarak görülmesi kolay bu sessizlik, sonucuna güvenip ona dayanacak insanlar için de bir yük doğurmaz mı? Kafama takılan tam olarak bu: yükümlülük bilim insanının kendisinden mi doğar, yoksa yalnızca hatanın zarar verebileceği başkalarının güveninden mi?

Ödev etiği burada yolu açık gibi görünür. Doğruyu söyleme yükümlülüğü dürüstlükten çıkar ve sonuçlarına bakılmaksızın bağlar. Ross'un ilk görünüşte ödevleri çerçevesinde ise doğruluk ile zarar vermeme çatıştığında hangisinin ağır basacağı bağlama göre değişir. Ama susmanın bir çatışma değil, yalnızca ihmal olduğu durumlar da var; bunları nasıl ayıracağımız tartışmanın asıl düğümü.

Sonuççuluk soruyu zarar hesabına çevirir. Sessizlik yanlış sonucun yayılmasını geciktiriyorsa daha az zarar verebilir mi? Yanıt, düzeltmenin maliyetini de hesaba katmayı gerektirir: panik, boşa harcanan kaynak, doğru çalışmanın da şüpheyle karşılanması. Yine de hesap, bilime duyulan güvenin uzun vadede bozulmasını ne kadar ciddiye aldığı sorusunu açık bırakıyor.

Bence ayrım, hatayı bilen kişinin bilgiye sahip olmasıyla birlikte paylaşma sorumluluğunu da üstlendiği yerde ortaya çıkıyor. Yani yükümlülük, hatayı kendi gördüğü ölçüde o kişiye ait; ama bunun ne kadarının kurumun sessizliğine yayıldığı hâlâ bana açık görünmüyor.