Aynı Duyguyu Üç Kez Söyleyen Dize, Okuru Yorar

Amatör şiirlerde sık görülen bir alışkanlık var: aynı duyguyu farklı kelimelerle üst üste söylemek. Yalnızlık, hüzün, özlem diye üç sıfat yan yana gelince şair inancını göstermek istiyor gibi oluyor, ama okur bir yerde kelimelerin peşinden koşmayı bırakıyor. Tekrar bazen vurgu yapıyor, bazen sadece gürültü oluyor. Bence farkı genellikle tek bir somut ayrıntı belirliyor; bir dizedeki küçük bir nesne, üç duygu sıfatından daha çok akılda kalabiliyor. Sizce tekrar hangi noktada vurguya, hangi noktada gürültüye dönüşüyor?