An'ın getirdikleri

An'ın getirdiklerinden razı olmadıkça,o seni üzen her şey tekerrür edip seni zorla razı edecek. Geçmiş pişmanlıkların olmasa şimdiki sen olmazdın. Demek ki, onların hepsi bir deneyim.
Deneyimlerine kızmak ya da yok saymak senin kendini yok saymandır. İnsan hiç yokken var olabilir mi?
Ya var olmayı seçip, şu An'ı yaşayacaksın acısıyla tatlısıyla, ya da geçmiş denen masalla gelecek denen masalın dublörü olacaksın...
Seç bakalım...

Sevgilerimle

Anı yaşamamak yarınlara yorgun uyanmaktır.

Away'in 'geçmiş denen masal' ile 'gelecek denen masalın dublörü' benzetmesi aklımda kaldı. Bana Nietzsche'nin ebedi dönüş düşüncesini hatırlatıyor: bir yaşamın aynısının sonsuz kez tekrarlanacağını düşünsen, bunu isteyebilir miydin? Away'in 'tekerrür' fikri bu sınavı biraz da ahlaki bir teste çeviriyor gibi. Ben cevabın her şeyi olduğu gibi onaylamakta değil, bazı anları gerçekten sahiplenebilmekte olduğunu düşünüyorum. Acıyı silmeden onu yaşamın dokusunun parçası olarak kabul etmek.