Zevkimiz bize ait görünür, ama dilini ortak kalıplar kurar

Bir düğünde çalınan bir türkünün ilk dizelerinde salondaki herkesin aynı anda sustuğunu düşünün. Bu tepki düşünceden önce gelir, yine de zevk tam burada doğar. Bence bireysel zevk gerçektir, ama onun dili ortak kalıplardan kurulur: makam, ölçü, tekrar ve hangi duygunun güzel sayılacağına dair öğrenilmiş bir sezgi. Evrensel bir duyarlılık savunanlar insanlığın ortak ağlama ve sevinme biçimlerine haklı olarak işaret eder. Ama bu ortaklık çoğu zaman aynı sesin farklı kulaklarda çevrilmiş hali gibidir. Bu yüzden bir topluluk dışarıdan gelen bir eseri önce kendi kalıbıyla tartar, sonra ya o kalıbı genişletir ya da eseri yanlış okur. Zevk özgürdür, fakat özgürlüğünü her zaman bir dil içinde kullanır.