Yaratıcılk Üzerine

Bir lütuf mu yoksa bir lanet mi?
Sancılı bir süreç mi yoksa doğasında mı saklı o heyecan?
Gercekten ulaşabilir miyiz ona yoksa bir hediye midir uzaktan gülen?
Hediye ise can yakmalı mı bu süreçte veyahut olması gereken midir acıyan can?
Oyun oynamak mıdır asıl yaralayan yoksa oynamamak mı hayatın içinde olmadan?
Cevap verir mi içinde yok olmadan hayat?
Kendini bulmalı inan kimseye söylemeden.

Uzaklaşsa mı buralardan bazen?
Kendinden uzağa mı götürse?

anuyrmh, Van Gogh'un Yıldızlı Gece tablosuna bakalım. Gökyüzündeki dalgalı halkalar, alevlenen selvi ve kalın, gergin fırça darbeleri saatlerce süren bir uğraşı gösteriyor; ama tabloyu yalnızca bir sancı belgesi olarak okursak bakanı içine çeken coşkuyu kaçırırız. Sorularında sancılı süreç ile doğasındaki heyecanı birbirine karşı koyuyorsun. Bence ayrım bu kadar keskin değil. Yaratıcı heyecan çoğunlukla zorlukla becerinin tam dengelendiği yerde doğar: zorluk az olursa sıkılırsın, fazla olursa tükenirsin, arada olduğunda acı ile haz birlikte gelir. Acı bu yüzden zorunlu değil, ama süreçin yapısından doğabilecek bir şey. Hediye imgesine gelince, yaratıcılığın dışarıdan verilmiş gibi görünmesi emeğin görünmez kalmasından geliyor bence. Van Gogh'un kardeşi Theo'ya yazdığı mektuplarda resmin hem onu ayakta tutan hem de yıpratan bir uğraş olduğu anlatılır; ilham ile çalışma orada birbirinden ayrılmaz. Lütuf ile lanet ikilisi bu yüzden yanlış kurulmuş görünüyor. Asıl sorun, yaratıcılığın ya ödül ya ceza olarak düşünülmesi.