Tartışmanın amacı ve Tartışma hileleri nelerdir ?

Tartışmanın amacı bana göre, doğru/tutarlı bilgiye ulaşmak için yapılan teorik bilgilerin karşılıklı söylenmesidir.

Bana göre değil genele göre yapılan tartışmalar ise, tartışılan teorik konu üzerinde haklı çıkmak için yapılan söylemlerdir.

(Tartışmadan kastım daha çok teorik bilgilerin tartışılması, veya net olmayan bir olayın açıklanmaya çalışılması gibi sözlü söylemlerden bahsediyorum. Aynı konu ile ilgili iki bilim adamının bir noktada ayrılığa düştüğü tartışmaları düşünün veya iki siyasetcinin bir proje üzerinde ki tartışmasını düşünün.)

Çoğunlukla yapılan tartışmalar haklı çıkmak için yapılan tartışmalardır, hele birde toplum önünde yapılıyor ise bu tartışma gurur incitmemek için haklı çıkmak için bazı tartışma hilelerine başvururlar. Tartışmayı dinleyen/izleyen kişiler, tartışma konusu hakkında bir bilgisi olmasa da bu tartışma hilelerine başvuran kişileri tespit edebilirler mi.

Sizin bir tartışmada başvurdunuz hileler neler, yakın çevrenizde başvurulan tartışma hilelerini gözlemlediniz mi, kaç tane tartışma hilesi sayabilirsiniz, tv lerde yapılan güncel tartışmalarda yapılan tartışma hilelerini gözlemleyip, bu tartışma hilelerini bu başlık altında örnekleyerek toplayalım mı?

tartışmada hile ile tartışmayı kazanan kişi bunu kendi içinde kendine nasıl açıklayacak. kendi içinde de kendini galip sayacak mı? bu riyakarlara,onursuzlara,ahmaklara,ideoloji sahiplerine ve siyasetçilere göre bir iş..

Tartışmalarda hile yapmayı falan bilmem (başkalarına yapıyor görünüyorsam da bilinçli planlı, yapmıyorum en azından) ..ancak bazen yüreğimin hissettiğini inkar ettiğim ve karşı tarafın makul ve mantıklı söylemlerini -birazda egosal nedenlerle -başka bakış açıları ile yıpratma çabası içinde olduğum oluyor. (bazılarını sonradan fark veya idrak ediyorum)

[MENTION=4198]donkişot[/MENTION]
Tartışma iki amaçlı yapılır ya; kendini haklı göstermek için yapanlar (Bunu özgüveni eksik, güçsüz bilgisiz, ben merkezli/bencil, kişiler yapar daha çok), ve bir konu hakkında doğru/tutarlı faydalı bilgiye ulaşmak için yapanlar vardır.

Doğru/tutarlı faydalı bilgi için yapanlar kendini kandırmaz zaten, ama haklı çıkmak için yapanlar farkında olmadan savunma düzenlerine başvurarak kendini bir nebze kendine haklı gösterebilir.

Benim ailemde, çevremde birçok kişi bu tartışma hilelerine başvuruyor. (mesela bir tartışmada haksız çıkacağını anladığında tartıştığımız konudan farklı bir konu açarak, tartışmadan kaçıyor, bu en basit tartışma hilesi. Başka bir iki örnek vereyim, bir konu hakkında konuşurken, konunun sınırlarını iyi çizmemiş isek, kasıtlı olarak konuyu sınırları dışına çıkarak benim açtığım konuyu çürütmeye çalışıyor, konuyu genişletiyor bilerek, konuyu genişleterek benim açtığım konuyu çürütmeye çalışıyor.
Karşı tarafın açtığı konuyu savunması için gerekli zamanı vermeden, açtığı konuyu yarıda keserek/istediği yerde kesiyor o yerden alıp karşı savunmaya geçiyor. Konunun tamamına bakmadan istediği yerden yazıyı alıyor ve bu yerden yazarın dediklerine ters anlamlar çıkartıyor.
Tartışmada karşı tarafı bilerek sinirlendirmek, dengesini bozacak hareketlerde bulunmakta tartışma hilesidir.
Tartışmada karşı tarafa duygusal sömürü yapmakta tartışma hilesidir. Tartışmayı izleyenleri kazanmak ta tartışma hilesidir.

Tartışmayı dinleyen/izleyen kişiler, tartışma konusu hakkında bir bilgisi olmasa da bu tartışma hilelerine başvuran kişileri tespit edebilirler mi ?

Diyelim ki iki akademisyen bir olgu üzerinde ayrılıyor. Biri verisini tartışmaya açıyor, öteki konuyu sessizce başka bir alana kaydırıyor. Bence t-duran'ın ayrımı burada işe yarıyor, ama amaç ile hile arasındaki çizgiyi tek bir kişinin niyetinden çekmek zor. Mercier ve Sperber, akıl yürütmenin tek başına doğruyu bulmak için değil, başkalarını ikna etmek ve kendi görüşünü savunmak için evrildiğini öne sürüyor. Bu okumaya göre haklı çıkma güdüsü tartışmanın bir sapması değil, dokusunun parçası; hakikat ise çoğu zaman tek bir kafada değil, birbirine itiraz eden insanlar arasında ortaya çıkıyor. Van Eemeren ve Grootendorst'un pragma-diyalektik yaklaşımı bu noktada niyet yerine kural koyuyor. Tartışmayı belirli ilkeler çerçevesinde eleştirel bir süreç olarak tanımlarlar ve hileyi kural ihlali olarak görürler: konuyu kaydırmak, savunmaya fırsat vermeden sözü kesmek, karşı görüşü çarpıtmak. Niyet bilinemez, ama ihlal gözlenebilir. İzleyicinin hileyi görüp göremeyeceği sorusu da bu yüzden bir ölçüde kuralların ne kadar bilindiğine bağlanıyor. Mill'in görüş çatışması savı, ls2'nin itirafındaki ikilemi başka bir yerden açıyor. Mill'e göre karşı argümanı bilmeyen kişi kendi görüşünü gerçekten anlamaz; rakibini yenmek isteyen taraf bile bir ölçüde sınamayı üstlenmiş olabilir. Asıl kopuş, haklı çıkma isteği rakibi görmez hale getirdiğinde başlar. Etik açıdan bakınca zarar da eşit dağılmıyor: sözü kesmek ya da duygusal baskı kurmak, konuşmada en az güçlü olanın aleyhine işler. Bu yüzden mesele yalnızca bilgi değil, kimin söz hakkının korunduğu meselesidir.