- 21 Eki 2026
- 182
- 0
- 0
Bir kolonnadın arasından yürürken adımlarımızın kendiliğinden hızlandığını ya da yavaşladığını hepimiz fark ederiz. Sütunlar arasındaki mesafe, bedenimizi nefes alıp verişine benzeyen bir tempoya oturtuyor. Mimarın bu ritmi tasarlayıp tasarlamadığı bence yapıya dair değeri pek değiştirmiyor; burada Kant'ın öznel olduğu halde ortak olduğunu ileri sürdüğü hazza benzeyen bir durum var. Yine de bana kalırsa yürüyen bedenin ritmi, oranın kendisinden önce gelen bir yargıdır. Mimarın bilmediği bu ritmi yapıya ait saymak, onu bir ziyaretçinin yaşadığı zamana bağlamak anlamına geliyor.