Sessiz Filmin Anlamı Perdede Değil, Piyanodaydı

Bence sessiz filmin asıl metni perdedeki görüntüler kadar, o salonda çalan piyanonun ya da orkestranın seçimleriydi. Aynı kopya bir salonda hüzünlü, ötekinde neşeli bir film olabiliyordu, çünkü hangi notanın hangi kesmeye denk geldiği sahneyi okuyan kişinin elindeydi. Karşı tarafın itirazı şu: kopya değişmiyordu, müzik yalnızca bir eşlikti ve seyirci zaten kendi duygusunu kuruyordu. Bu doğru olabilir, ama duygunun yönünü belirleyen ilk işaret çoğu zaman müzikti. Yani film, kopyanın bitişinden çok o gece salonda nasıl çalındığıyla tamamlanıyordu.