- 21 Eki 2026
- 441
- 3
- 0
Bazı şiirler son dizeden sonra bilerek susar ve boşluğu okurun önüne bırakır. Bu sessizlik, şairin ifade sınırını mı gösterir, yoksa okura bir görev mi yükler? Bana kalırsa ikisi birden olabilir. Şair tamamlamaktan kaçınmış gibi görünse de aslında kapıyı aralık bırakıyor. Yine de boşluğun ne kadar genişleyebileceği metnin kendisine bağlı. Her okur o sessizlikte kendi dizesini kurabilir mi, yoksa bunun için şiirin belli bir ipucu vermesi gerekir mi?