Popülarizm

Popülarizm, insanlar üstündeki yüksek etkileri hakkında yüzeysel ya da detaylı düşüncelerinizi almak istiyorum.

Bence bu sistemin bir oyunu ve de ne yazık ki bu oyunu oynatmayı başardılar. İnsanları uyutmaya yarıyor popülarizm bu birilerinin işine yarıyor ya da amaçları insanları uyutmaya çalışmak. Hayatın her yerine sızmış durumda ve bundan rahatsız olan niye çok az insan var? Bunu yazdıktan sonra korktum, uyumaya mı başladınız acaba? İlk ve en büyük tehdit televizyon hayatımızın içine işlemiş durumda ona göre programlıyoruz her şeyimizi, çocuklarımızı onun dediklerine göre yetiştiriyoruz. Asıl ilginç olanı kalitesini yitirmiş olduğu halde –onlar rol yapıyorlar inanmayın gibi bir şeyde denilmiyor çünkü rolde yapamıyorlar-izlenmesi, inanılması en kötüsü bu herhalde.
Diğeri kitaplarda, popüler kitaplar ve popüler olduğu için alınması çok saçma ama içeriğine bakıldığında edebiyattan yoksun kolay okunabilen ve herkese hitap edebilen bu sayede aklı yormuyor ve yine uyku.
Müzikte de popülarizm,basitlik ,dijitallik emeği ve kaliteyi ortadan kaldırıyor. Çünkü çok fazla uğraşmadan birçok şarkı yapılabiliyor. Zevk kısmına girmeyeceğimde aynı şarkılar ya da o dönemin popüler şarkıları her yerde çalınarak insanların aklına yerleştiriliyor bu da bir sorun bence.
Diğer bir sorunda modada başkalarında gördüğü eşyanın aynısını almak isteyenleri kesinlikle anlayamamakla beraber mağazalarda insanlara başka seçenek sunulmaması; aynı kategoride, aynı şeyleri giyen, aynı şeyleri düşünen, aynı şeylerden hoşlanan, robotlaşmış insanlar yaratılmaya çalışıldığı korkunç senaryoları getiriyor aklıma bu popülarizm denen şey…

İnsanlar küçük ve kısa planlar yapar, devletler ise uzun ve büyük planlar yaparmış.Senin gerçeğin, birilerinin bir planı oluşu.Bu toplumu kolay yıkamazlar ama aile denen bireyler varya çok kolay yıkıyorlar, işte hedef orası, onu yıktıktan sonra herşeyi başarmışlar demektir. İşte yapmak istenilen bu kendileri evlere giremiyor ama televizyonla giriyorlar, bunlardan korunmak gerekiyor doğrumu....ama nasıl yapılır bilmiyorum.
Hayat arkaya bakınca kısacık ama önüne doğru bakınca çok uzun geliyor.Ben artık bir dakika sonra neler olacağını bilmediğin bir hayatda ileriye yönelik plan yapmayı hiç sevmiyorum. Çünkü; hiç tutmuyor, tutmadı.
Bazen insan mutlu olmak için yalanda olsa öyle duymak istiyor, hani gerçekler acı ya, şuan toplum acı gerçeği duyacağına yalanda olsa mutluluk rüyasını görmek için uyumayı terçih ediyor.Umarım uyandıklarında çok geç olmaz ....

Nilüfer'in müzik üzerine söylediği, aslında Adorno ve Horkheimer'ın kültür endüstrisi çözümlemesine yakın duruyor, ama bence orada ince bir noktayı kaçırıyoruz. Adorno'nun asıl iddiası, popüler ürünlerin birbirinin aynı olmasından çok, küçük farklılıkların aynılığı gizlemesiydi. Bir şarkının nakaratındaki beklenmedik bir kayma, bir solo ya da bir ses tınısı dinleyiciye 'ben seçtim' duygusunu verir; oysa seçilen şey önceden belirlenmiş bir kalıbın içindedir. Adorno buna sahte bireysellik diyordu.

Bu okuma, rahatsızlığın neden bu kadar az fark edildiğini de açıklıyor. İnsanlar gerçekten seçiyorlarsa sorun yoktur; seçim kalıbın içinde yapılıyorsa özgürlük hissi kendi aracı hâline gelir. Yine de Stuart Hall'un kodlama ve kod çözme yaklaşımı, izleyicinin bu kalıbı her zaman aynı biçimde okumadığını hatırlatıyor. Aynı diziyi bir öğrenci ile bir işçi farklı kodlarla çözebilir. Tartışmanın düğümü bence burada: sahte bireysellik bir mekanizma mıdır, yoksa bir okuma biçimi mi? İkisini ayırmadan 'uyutma' mı 'zevk' mi sorusuna cevap vermek zor.