Milliyetçilik ne kadar doğru

Bence insanlar zaten birçok sınıfta ayırılıyor,kutuplaşıyor.Oysa insanların ayrılmasındaki tek gerekce düşüncelerin yanlışlığı ve ya doğruluğu olmalı; babasının kim olduğu,hangi kanı taşıdığı,nasıl görüdüğü gibi kavramlar gereksiz.Her insan değişebilir bir baba kötübir adamsa onun oğluda öyle olacak diye bir kural yok.
Ayrıca insanların kardeşim diyeceği kişiler aynı kanı taşıdıkları insanlar değil aynı düşünceyi taşıdıkları insanlar olmalıdır.Mesela bir Türk çete liğderine ben kardeşim diyip güvenirsem beni öldürüp paramı alıp gidebilir.

Hangi baba oğluna düşüncelerini,ilgilerini,hobilerini tam olarak aktarabilmiştir.Belkide bazısı hiç aktarmamışta olabilir.Bu yeni yetişen bireyin aklında kalanlar babasının söz ile anlattıklarından çok onun zamanında olan olaylar,durumlardır.Masela bir baba yokluk içinde zamanla varlık kazanmış olabir sonra yeni gelen oğlu dünyayı bu zenginlikle görür bu da bu bireyin düşüncelerini fazlasıyla etkiler.
Kavimler göçüde buna örnek verilebir😱rta asyada bulunan durumla gidilen bölgelerdeki coğrafya farklılıkları insanların düşüncelerini bu günde göreceğimiz gibi fazlasıyla değiştirmiştir.

Milliyetçiliği zorunluluklar ve şartlardan ayırırsak doğrulayacak hiçbir temeli kalmaz. kısaca sıfır doğru🙂

Başka bir akıllı canlı formu bulunmadıkça insanlar gruplaşmaya devam edecektir. Belki milliyet yönünden belki başka yönden. Genetiğimizde var bu.

Milliyetçilik bir dava olmalı

Milliyetçilik kalkarsa Çanakkale ruhuda kalkar bu ülkenin üzerinden dış emperyalist güçler onu istiyor zaten.
Artık siyaset bile çıkara döndü kimin nerede gözüktüğü belli değil. Değerlerimizi yitirdik.

"Ey insanlar!
"Rabbiniz birdir. Babaniz da birdir. Hepiniz Adem'in cocuklarisiniz, Adem ise topraktandir. Arabin Arap
olmayana, Arap olmayanin da Araap üzerine üstünlügü olmadigi gibi; kirmizi tenlinin siyah üzerine, siyahin
da kirmizi tenli üzerinde bir üstünlügü yoktur. Üstünlük ancak takvada, Allah'tan korkmaktadir. Allah yaninda
en kiymetli olaniniz O'ndan en cok korkaninizdir.
"Azasi kesik siyahî bir köle basinza amir olarak tayin edilse, sizi Allah'in kitabi ile idare ederse, onu
dinleyiniz ve itaat ediniz.

( Veda hutbesinden)

Milliyetçilik , kendi milletini diğerlerinden üstün görme noktasına kadar doğru. Bu noktada dava diye adlandırdığımız , üstün görmek değil , " sahip çıkmak , benimsemek " olmalıdır.

Milliyetcilik, bir milliyeti digerlerine gore ust/hakim kilma sorunudur.

Sonucta duinyada herkesin bir milliyeti vardir ve herkes milliyetlidir.

Bunu "milliyetler arasi bir yarisa sokmak" ise tamamen politik cikar ve somuiru temellidir.

Bir sabah uyanıp kendimize baktığımızda hangi dilde düşündüğümüzü, hangi toprakta doğduğumuzu seçmediğimizi fark ederiz. Milliyet de büyük ölçüde böyle bir şeydir: bize verilmiştir, bizim işimiz değildir. Emre'nin 'sahip çıkmak' ile 'üstün görmek' arasındaki ayrımı burada işe yarıyor, çünkü bize bağlı olan tek şey bu verilmiş bağa nasıl davrandığımızdır. Doğduğum yere bağlılık bir kader olabilir; onu başkalarına karşı üstünlük iddiası olarak taşımak ise bir yargı meselesidir ve yargı bizimdir. Marcus Aurelius'un kendini hem Roma'nın hem de dünyanın yurttaşı saymasına dair düşüncesi bu ikiliği iyi gösterir: yakınlık gerçek olabilir, ama onu bir hiyerarşiye dönüştürmek zorunlu değildir. evrensel-insan'ın herkesin bir milliyeti olduğu tespiti doğru, ama bundan çıkan sonuç bana kalırsa milliyeti ortadan kaldırmak değil, onu eşitleyici bir tavırla taşımaktır. Burada sorun, bu tavrın kimin elinde olduğundan çok, onu kendi üzerinde çalışmaya gönüllü olanların ne kadar az olduğudur.