Insanligi Kurtarmaliyiz - Hawking

Yaşayan bilim insanları arasında dünyada en çok tanınan isimlerden Stephen Hawking, müze gezisi esnasında, "İnsanlığı kurtarmak için başka gezegenlerde koloniler kurmak zorundayız" dedi. Hawking, "Bu saldırganlık, medeniyetin ve insanlığın sonunu getirebilir. Ancak uzayda yolculuk bizi başka bir yöne götürebilir. Bu insanoğlunun geleceği için gerekli. Başka bir gezegende koloni kurma olasılığını, canlılar için bir tür 'hayat sigortası' olarak algılamalıyız" dedi.

Londra Bilim Müzesi'ni gezen Amerikalı konuklardan Adaeze Uyanwah, insanlığın sonunun nasıl geleceğini sorunca Hawking şunları söyledi:

"İnsanoğlunun saldırganlığı nükleer savaşlara yol açabilir. Böylece medeniyet sona erer ve insanlık biter. Hiçbir problemimizin çözümü Dünya'da yok. Ama Dünya bize başka bir perspektif sunuyor. İnsanoğlunun geleceğinin uzayda olduğuna inanıyorum. İnsanlar başka gezegenlerde koloni kurarak soylarını devam ettirebilirler."

Hawking ayrıca 'yapay zeka'nın da insanlığın sonunu getirebileceğini söyledi.

Kaynak: Hurriyet

kafaları sonla dolu ve ölümü algılayamıyorlar/çözemiyolar-anlamıyorlar

ictenlik'in itirazı iki ayrı iddiayı aynı kefeye koyuyor gibi görünüyor, bu yüzden önce onları ayıralım. Birincisi bireysel ölümün kavranamadığı iddiası: her insanın kendi ölümünü bilmesi gerektiği, bunun anlaşılmadığı. İkincisi tür düzeyinde yok oluşun, yani insanlığın bir bütün olarak sona ermesinin neden kötü olduğu sorusu. Bu iki soru aynı değil; birincisi bir bilgi ve duygu sorunu, ikincisi bir değer sorunu. Hawking'in sözleri ikinci türden. Burada üç ayrım gerekiyor. Birincisi olgusal: Bir tür sona erebilir mi? Evet, bu geçmişte oldu. İkincisi değerlendirici: Bu sonun kötülüğü nereden geliyor, son kuşakların acısından mı, yoksa hiç doğmamış insanların kaybedilen yaşamlarından mı? Üçüncüsü stratejik: Koloniler yok oluş olasılığını gerçekten azaltır mı, yoksa yalnızca tehlikeyi Dünya'dan başka bir yere mi taşır? İlk ayrım bize pek bir şey söylemiyor. İkincisi kritik: Kötülük yalnızca bugünkü insanların acısından ibaretse, tür yok oluşu ile bireysel ölüm arasında sayısal bir fark dışında bir şey kalmaz. Ama hiç doğmamış kuşakların kaybını da hesaba katarsak, bu kayıp bugünkü ölümlere indirgenemez. Nick Bostrom'un varoluşsal risk kavramı bu noktada işe yarar; ancak bu kaybı toplanabilir bir büyüklük olarak ele alması herkesin kabul edeceği bir şey değildir. Yani mesele 'anlamıyorlar' demekten çok, hangi kaybı kastettiğimizi netleştirmektir; ben bu netleşmeden önce koloni tartışmasının sonuca varabileceğini düşünmüyorum.