İnsan yan ve onlar .

Ynt: İnsan yan ve onlar .

Bence en insanca yanımız Dercartes'inde dediği gibi düşünebilmemizdir. Bence düşünmek hariç, hayvanlarda insanların yapabildiği herşeyi yapabilir ve düşünen insan asla yok olmaz.

Ynt: İnsan yan ve onlar .

Düşünme yetisinin insana verilmiş olması insanı 'insan' yapabilmek için yeterli midir peki ?.

Ynt: İnsan yan ve onlar .

Bence insana insan sıfatını kazandırmada yeterlidir; fakat bir insana insani duygular kazandırmazsında yeterli olabilmesi bu düşünce yeteneğini kullanması gerekir.

Ynt: İnsan yan ve onlar .

düşünce yetisinin insana verilmiş olmasını benimsemiyorum. Düşünme yetisi biyo/tarihsel/kültürel/ekonomik gelişmenin bir sonucudur. Austrolopitecus Arficanus-lar beyin kapasitesi olarak bizlerin şu anki kapasitelerinden çok gerideydiler. Dolayısı ile bizim kadar geniş düşünemiyorlardı. Ayrıca orangutanların ticari mal metayı tanıdıkları ve mal alıış-verişi yaptıkları gözlemlenmektedir. Dolayısı ile düşünme yetisi sadece insanlara verilmiş bir olgu değildir. İnsanı insan yapan öge de düşünmeyle birlikte sosyal olmasıdır. Çünkü kavram olarak da "insan" tanımı sosyal/kültürel/tarihsel bir değer içermektedir. Bu duru insanı salt biyolojik varlık olmaktan çıkartır.

Varun' Alıntı:

Düşünme yetisinin insana verilmiş olması insanı 'insan' yapabilmek için yeterli midir peki ?.

Genişletmek için tıkla ...

Düşünme yetisinin sadece insana verilmiş olduğu da şüphelidir. Descartes "Düşünüyorum o halde varım" diyor sokaktaki köpek düşünemiyor olsaydı yok olurdu. Biz köpeği düşündüğümüz için köpek varsa Berkeley'in düşüncesi ortaya çıkar, algılanan şeyler vardır. Sorular sorunları doğuruyor.

Mahallede bir komşu yeni bir şey alınca herkes ona bakıp kendi evine de benzer bir şey almaya başlıyor, sonra kimse aslında ne istediğini sormuyor. 'Onlar gibi' olmak da galiba böyle işliyor. Yavaş yavaş ne istediğimizi unutuyoruz, sadece yanımızdakinin elindekine bakıyoruz. Yani kendini kaybetmek bir gecede olmuyor, her gün biraz kıyas yaparak oluyor. Asıl mesele 'onlar'ın kim olduğundan çok, onlara bakmayı ne zaman bıraktığımız gibi duruyor bana.