İnsan/Lar Hakkında Ne Düşünüyorsunuz?

Sokakta,metroda,sahilde bazen belgesel gibi izliyorum insanları, özelllikle erkekler çok tipsiz ,şekilsiz görünüyor gözüme, lan diyorum bunlar ne böyle!

Tanıdığım veya bir şekilde iletişimde olduklarımdam cimrisinden,kibirlisine, fitne fesadından çıkarcısına gene diyorum bu nedir böyle!

Yabancılaşıyorum..bazen sevdiklerime karşı bile oluyor..

Sizede oluyor mu? illa bendeki gibi olması gerekmiyor, neler hissediyorsunuz, paylaşır mısınız?

ls2, metroda ya da sahilde insanları belgesel izler gibi izlediğini yazmışsın. Bana asıl düşündüren bu bakışın kendisi. Sartre, Kapalı Kapı'da başkalarının bizi kendi bakışlarında dondurup bir nesneye çevirdiğini gösterir. Burada tersi işliyor gibi: bakan sen oluyorsun, karşındaki ise bir tip, bir şekil. Bu durumda yabancılaşma insanların değişmesinden değil, bakışın mesafesinden doğmuş olabilir mi?

Heidegger'in das Man dediği şey de buna yakın. Gündelik kalabalık, kendi seçimlerimizi üstlenmediğimiz anonim bir onlar olarak görünür ve ona duyulan tiksinti çoğu zaman o kalabalığa kendi kayıtsızlığımızı yansıtmaktır. Ama burada bir ayrım gerekiyor. Kalabalığa duyulan tiksinti bizi bir yere koyar; sevdiğimiz insanlara karşı duyulan yabancılık ise bu koyuluşun bize döndüğünü gösterir. Sevdiğine de bir tip gibi bakmaya başlarsan sorun artık kalabalıkta değil, bakışında olabilir.

Yine de bu okumayı kesin bir hüküm olarak almak istemem. İnsanlar gerçekten sığ davranabiliyor, cimrilik ve kibir gerçek. Bu iki olgu arasındaki gerilimi ayakta tutmak belki de tam olarak bu tür bir yabancılaşmanın içinde yaşamak demek. Bu bakışı ne zaman fark ediyorsun, kendi dışına çıktığını hissettiğin bir an var mı?