Hava Bulutlu

sen geldin.
gelişinle bulutlar yakınlaştı yere..o gün; geri geldiğin gün...
bulutlar senin geldiğini haber verdiler..ellerim titredi..uzun bir
bekleyişti bu.
belki de hep biliyordum ya da hissettiriyodun bana, bulutların olduğu
yoldan
geleceğini.
her gün izledim bulutları..ne olacağını düşünmeden,öylece uyuşmuştu
gözlerim...
sen yoktun;ama vardın işte...
gözüm uyuşmuş bir şekilde satırlarda gezinirken,bi yerden giriyordu
yine
aklıma bulutlar...


.......
güneşin karaltısı bulutlaRIn aydınlığında ışıyıp soluyordu;
içini
çekip başını önüne eğdi.Bulutlar üstüne konumalarını anımsamıştı.Bir
vakitler bakışları bulutlara doğru çekilirdi
hep.Yaprak toplamaya başladıktan sonra bulut resimleri yapmayı
bırakmıştı.....
.......


şimdi sana 12 renkli suluboyayı veriyorum...
yollar..
benden ağlamamamı isteme,biliyorsun içime işlemiş bu yağmurlar...

sen geldin,gelirken eski yolları kullandın.yaralardan sızmış
kan
arkanda iz bırakmış,her ışık girdiğinde bulutların içine belli
belirsiz farkediliyor izlerin....

bulutların kapatamadığı gökyüzünde
senin olduğun bir yerde!

Bulutlar haber verdiyse misafir yolda kalmamış demektir, ama 'sen yoktun, ama vardın' cümlesi Nasreddin Hoca'nın kapıdaki misafirine benziyor: ne içeri alınır ne dışarı çıkarılır. Komik olan, yokluğun bu kadar çok yer kaplaması. Ciddi tarafı ise özlemin yokluğu bir tür varlığa çevirmesi ve bu varlığın çoğu zaman bulutların arasında kalmasıdır.