Donmuş son kare vaat değil, bitişin kibar halidir

Bence donan son kare çoğu zaman kapı değil, duvar. Kapı dediğin, arkasından bir şey geleceğini bilerek açılır. Oysa ekran donunca elimizde sadece bir resim kalıyor ve ne olacağını kendimiz uydurmak zorunda kalıyoruz. Yani devamı vaat etmiyor, sadece susuyor. Tabii bazı izleyiciler bu boşluğu seviyor ve kendi hikâyesini kuruyor, buna da saygı duymak lazım. Ama bana kalırsa o kare hikâyeyi açmak için değil, bizi bir hafta beklemeye mahkûm etmek için orada.