Forumumuza Hoş Geldiniz

Hoşgeldiniz. Ücretsiz içerikler ve özel hizmetler sizi bekliyor. Hemen üye olun!

Ateşinden Sorumlusun!

Konu Görüntülenme İstatistikleri

Şu an görüntüleyenler
Misafir: 1

Toplam: 2,075

Süreyya Önal

Yeni Üye
Katılım
16 Nis 2010
Mesajlar
469
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Yaş
51
En son, en kalın odunu yakarsın.

...Deniz’in taşıdıklarını da kesip kesip yakmıştın,
o bir zamanların şimdi uzakta kalmış ocağında —
ne kalır ki, geriye?…

Ateşinin dumanını da biriktirirsin—

Her şeyden önce unutmaman gereken,
ateşinin hiçbir zaman tek bir düzeyde yanmadığıdır :
ateşin, ya harlanma içinde ya da sönme içindedir —
ya yükseliş, ya iniş…

Ateş, yanmakta olan odunlarla değil,
yeni yanmağa başlayan odunlarla yanar.
Hep yakacak yeni odunlar bulan ateş, yükseliş içindedir;
yalnızca eski —yanan— odunları olan ateş,
inişe geçer.

Yanan odunlar tüten odunların dumanını da yakarlar.

Yanamayan odun, tüter.

Ateşin, bazen, yalnızca tüter: yanamamaktadır…

Dikkat etmen gereken, ateşe yanyana ve üstüste koyduğun odunların
birbirlerine olabildiği kadar yakın olmaları; ama hiçbir zaman
bitişik ve binişik olmamalarıdır : ateşi yakan, ısı olduğu kadar,
havadır — belki daha da çok…

Ateşin tütüyorsa, bil ki bir şeyleri yanlış yapıyorsun.

Tek bir odunu yakamazsın: odunlar ancak başka odunlar
yanıyorsa, yanar — her bir odunun yanması, öteki her bir
odunun yanmasına bağlıdır: hepsi için ayrı ayrı; ve,
hepsi birlikte, karşılıklı…

Alttaki odunun yanması, üstünde yanmaya başlamış bir odunun
bulunmasına — ve üstteki odunun yanması, altında yanmakta olan
bir odunun bulunmasına, bağlıdır.

Odunlar yalnız yanmazlar.

Ateşini yakmağa başlarken, çıra parçalarını çok dikkatli
kullanmalısın: fazla koyarsan, ya gereksizce büyük alevler
elde edersin, ya da yanamayan çıra parçalarındaki reçinenin
tütmesine yol açarsın; az koyarsan, hem kalın odunları
tutuşturacak kadar alevin olmaz, hem de, yanamayan odunlar
tütmeğe başlarlar — tam ölçüsünü, tam yerini, tam zamanını
bulmalısın, ateşini yakmağa başlarken.

Ateş, bir kez yanmağa başlayınca, senin denetiminden
çıkar gibi olur — ama, unutmamalısın ki, kendi haline
bırakılan ateş, gerçi, koşullar uygunsa, harlar; ama,
kısa zamanda, yakabileceklerini yakarak, tükenme sürecine
girer: Ateşin ilk niteliği yayılmaksa, son niteliği de, tükenmektir.

Bu yüzden, ateşini ‘beslemen’ gerekir: tam zamanında, tam yerine,
yeni yanacak odunlar koyman; belirli bir yanı tükenmeğe
yüz tutmuş odunları biribirlerine göre çevirmen; yanamayarak
tütmeğe başlamış odunları yanabilecekleri bir konuma getirmen
— bir sürü düzenleme, ayarlama…

Ateşini kendi haline bırakamazsın — bırakırsan, tükenip söner…

Ateşinden sorumlusun.

Oruç ARUOBA



Oruç Aruoba 'nın bu yazısını, takip ettiğim bir adresten aldım ve aklıma takıldı paylaşalım istedim.

Ateşinden Sorumlusun!...

Soluduğun nefesin tüm biriktirdiklerinle, yanmayı gerektirirken çevreye rahatsızlık! vermek kaçınılmazdır. Tükenmeden, bir dolu düzenleme,ayarlama…

ancak, yayılması! ateşin... bu kısmı açılmak istiyor.

Her şey kendi od'unda pişerken veya pişmeli iken O' meşalenin sönmeden yanması nasıl mümkün olacak, ateşi -yenilenerek!- harlamazsak. Her yeri sarmasından korkulduğu için mi tüter ocaklar , külolmak mı korkumuz ve bu dumanlı havada uzaktan ısınmak mıdır çare, böyle varlığını sürdürebilir mi O ateş ! çözüm nedir?

Cehennem im iz den! bu korkumuzu yenmeden, cenneti bulabilir miyiz? bu konuda arkadaşların düşünceleri nedir? paylaşırlar mı
 

fides

Yeni Üye
Katılım
15 Şub 2008
Mesajlar
1,694
Tepkime puanı
5
Puanları
38
Çok güzel bir paylaşım bunun için ayrı teşekkür ederim. Oruç Aruoba ayrı güzellikte bir insan zaten ama sen de sorularınla ayrı bir güzelleştirmişsin konuyu MuratSSRG.
Herkes kendi ateşinden sorumludur.Yani onun harını da dumanını da közünü de kişi kendisi yaratır.

Yanamayan odun, tüter.

Ateşin, bazen, yalnızca tüter: yanamamaktadır…

Dikkat etmen gereken, ateşe yanyana ve üstüste koyduğun odunların
birbirlerine olabildiği kadar yakın olmaları; ama hiçbir zaman
bitişik ve binişik olmamalarıdır : ateşi yakan, ısı olduğu kadar,
havadır — belki daha da çok…

Bu yorum bana alttaki sözü hatırlattı:

"Her tür ilişki avuç içinde duran kum taneleri gibidir.
Avucumuzu sıkmadan, gevşekçe tutarsak, kum taneleri
kaymaz, durur. Avucumuzu kapatıp, sıkmaya başladığımız
an kum taneleri parmaklarımızın arasından akmaya başlar.

Bir kısmını tutmayı başarsanız da, çoğu akıp gider.
Ilişkiler de böyledir. Esneklik varsa, diğer insana
saygı duyuluyor ve özgürlük tanınıyorsa ilişkiler
bozulmaz. Ama diğer insanı çok bunaltırsanız
ilişki de yavas yavas bozulur ve biter."

Ve aynı zamanda şu öyküyü hatırlattı soruların:

Bir zamanlar 4 kelebek ateşin sırrını çözmeye karar vermişler, sonra hep beraber yanan bir ateşin yanına gitmişler...
Aralarında konuşurlarken 1.kelebek:
- "Önce ben gideceğim ve ateşin sırrını çözüp size de söyleyceğim." demiş ve gitmiş...
Şöyle bir ateşin etrafında dolanmış, gelmiş. Arkadaşlarına:
- "Ben ateşin sırrını çözdüm: Ateş ışık yayan bir şey." demiş...
Kelebekler buna ikna olmamışlar. Ateşin bundan daha büyük bir sırrının olduğunu düşünmüşler.
Sonra 2.kelebek:
- "Ben gideceğim, ateşin sırrını çözeceğim ve size söyleyeceğim." demiş ve gitmiş...
Ateşe biraz daha yaklaşarak bir tur atmış ve gelmiş. Arkadaşlarına:
- "Ben çözdüm ateşin sırrını: Ateş ısı veren bir şey" demiş...
Kelebekler buna da ikna olmamışlar.
3.kelebek:
- "Ben gideceğim ve ben ateşin sırrını çözeceğim." demiş ve gitmiş...
3. kelebek biraz daha cesaretliymiş. Ateşe yaklaşmış, o kadar yaklaşmış ki ateşin yalımı kelebeğin kanatlarını yalayıp geçmiş. Kelebek döndüğünde arkadaşlarına:
- "Asıl ben, ben çözdüm ateşin esrarını" demiş büyük bir heyecanla...
- "Ateş, yakıcı bir şey." demiş.
4. kelebek ikna olmamış bir türlü. Ateşin asıl sırrının bu olmadığını düşünmüş inatla. Birden arkadaşlarının yanından ayrılmış ve ateşe doğru gitmeye başlamış. Arkadaşları ne olduğunu anlayamamışlar bile. Sadece izlemeye başlamışlar. 4. kelebek önce ateşin etrafında bir tur atmış. Sonra bir tur daha ve bir tur daha. Her seferinde ateşe daha çok yaklaşıyormuş. Artık o kadar çok yaklaşmış ki alevler kanatlarını kavurmaya başlamış. Ateşin etrafında son bir kez daha dönmüş ve ateşin içine kendisini bırakmış. Küçük bir parıltı yanıp sönmüş ateşin içinde...
Ateşin hakikatte ne olduğunu sadece bu kelebek anlıyor tabiki. Geri gelip arkadaşlarına ateşin ne olduğunu anlatamıyor, zaten anlatması da gerekmiyor..."






member0.gif
 

Turgut Saka

Yeni Üye
Katılım
13 Eki 2009
Mesajlar
498
Tepkime puanı
0
Puanları
16
Yaş
43
sorular bana da pir sultan abdal ı hatırlattı...

pir sultan abdal’ım nefesim haktır
hak diyen kullardan hiç şüphem yoktur
cehennemde ateş olmaz nar yoktur
herkes ateşini bile götürür
 

Süreyya Önal

Yeni Üye
Katılım
16 Nis 2010
Mesajlar
469
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Yaş
51
Teşekkürler sevgili arkadaşlar

ben de sözü ustalara bırakıp Nazım'dan, Kerem gibi diyeyim

KEREM GİBİ

Hava kurşun gibi ağır
bağır, bağır bağır!
bağırıyorum!
koşun,
kurşun eritmeğe çağırıyorum…

O diyor ki bana:
-Sen, kendi sesinle kül olursun ey!
Kerem gibi yana yana…

dert çok,
hem dert yok!
yüreklerin, kulakları sağır...
hava kurşun gibi ağır...

ben diyorum ki ona:
- Kül olayım
Kerem gibi yana yana

ben yanmasam,
sen yanmasan,
biz yanmasak,
nasıl çıkar, karanlıklar aydınlığa.

hava, toprak gibi gebe.
hava, kurşun gibi ağır.
bağır, bağır bağır!
bağırıyorum!
koşun,
kurşun eritmeğe çağırıyorum......

Nazım Hikmet RAN (1930 - Mayıs)
 
Katılım
21 Eki 2026
Mesajlar
329
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Kışın soba yakan herkes bilir ki ateşin ne kadar yayılacağını odun tek başına belirlemez; hava, kapının açıklığı ve rüzgâr da belirler. Yani ateşin kendi davranışı bize bağlı değildir, bize bağlı olan hangi odunu koyduğumuz ve ne zaman koyduğumuzdur. Stoacılar tutku konusunda da buna benzer bir ayrım yapar. Onlara göre pathos dediğimiz tutku, akıl tarafından sınanmamış aşırı bir istektir ve bu aşırılık çoğu zaman yanlış bir yargıdan doğar. Ateşin kendisi, yani sevgi, merak ya da coşku, onlar için kusur sayılmaz. Stoacıların eupatheia dediği akla dayalı duygular, tutkunun ölçülü hâlidir ve sönmesi gerekmez. Bu yüzden 'ateşin sönmesinden korkmak' ile 'yanlış odunla boğulmak' ayrı sorunlardır. Süreyya'nın odun benzetmesinde tükenme, ateşin ilk niteliği ile son niteliği arasında kaçınılmaz bir sıra gibi görünüyor; oysa Stoacı açıdan asıl soru, ateşi hangi yargılarla besleyeceğimizdir. Aruoba'nın ölçü vurgusu da bence aynı yere işaret ediyor: söndürmek değil, neyin yakıt olduğunu seçmek.
 

Yeni Konular

Üst