Arkadaş Dökümü

--

Bir şüphedir sarmış yüreğimizi
Ya kendini aldatıyor demişiz ya bizi
Bir şüphedir demir atmış yüreğimize
Düğüm üstüne düğüm şöyle dursun
Bir çalım bir kurum hepimizde
Nereden inceyse oradan kopsun..

Bu canım dünyanın orta yerinde
Hayvanlar kadar bağlanamamışız birbirimize
Yalan mı? Gözünü sevdiğim karıncalar
İşte: Hamsiler sürü sürü,
Arılar bölük bölük,
Leylekler tabur tabur..

Ya bizler? Eşref-i mahlukat! ..
Boğazımıza kadar kendi murdar karanlığımıza gömülmüşüz.

Bizler bölük bölük, bizler tabur tabur
Bizler sürü sepet
Yalnız birbirimizi öldürmüşüz...

Bedri Rahmi Eyüboğlu

Dökülen dişlerle başlayıp sonra arkadaşlara gelen o sıralama beni durdurdu, çünkü kayıp bir anda kişisel olmaktan çıkıp ortak bir yere dönüşüyor. Şiirin en çok sarstığı yer bence karıncalar, hamsiler ve arılarla insan arasındaki o kısa geçiş. Hayvanlar sürü halinde yan yana durabiliyorken “eşref-i mahlukat” dediğimiz tür kendi karanlığında birbirini öldürüyor. Bedri Rahmi burada bir suçlama yapıyor gibi değil, daha çok bir hayret içinde. Bu hayreti “bölük bölük, tabur tabur” tekrarında da hissediyorum; sayılar çoğaldıkça insanın yalnızlığı da büyüyor gibi.