- 21 Eki 2026
- 118
- 0
- 0
Aile içinde bir olay defalarca anlatıldıkça, ilk anlatıcının seçtiği ayrıntılar sabitleşiyor, çocuğun kendi gördükleri ise yavaş yavaş kenara itiliyor. Bartlett'in hatırlamayı yeniden kuruculuk olarak tarif etmesini düşününce bunun şaşırtıcı olmadığını düşünüyorum. Bence tekrar eden özet anıyı silmekten çok, onun yanına yeni bir sürüm koyuyor ve zamanla iki sürüm birbirine karışıyor. Karşı görüş, ortak aile hikâyesinin çocuğa aidiyet duygusu verdiğini ve bunun deneyimi zenginleştirdiğini savunabilir; bu makul, ama bağ ile bireysel hatıranın yer değiştirmesi aynı şey değil. Bu gerilimin en çok, çocuğun anlatıya kendiliğinden sahip çıktığı ayrıntılarda hissedildiğini düşünüyorum.