Kutsiye Bozoklar

DEDİM

Şiir dediler;
emektir dedim
Sevda dediler;
bilmektir dedim
İnsan dediler;
sevmektir dedim.
Kavga dediler;
ilmektir dedim
İnanç dediler;
-Uğruna usulca-
ölmektir dedim
Ya tümü dediler;
doyasıya YAŞADIM
Diyebilmektir dedim

YAŞAMAK VE SEVMEK ÜSTÜNE


İçli bir ezgi tadında yaşamak istiyorum.
-her söylenişte güzelleşen-
Şarap tadında sevilmek
-en iyi bağ bozumlarının ürünü-
ve sevmek şiircesine
Yepyeni bir dünya için
değişmek ve değiştirmek hiç durmadan
ve usulca ölmek sonra
-tohuma durmuş çiçek gibi-
İNSAN olmanın sevinciyle
ve sonsuz hüznüyle ardında
aydınlık bir sabah bırakmanın

sür realizm dedikleri bu olsa gerek; satre her çağ kendi doğrusunu yaratır diyor bir yazısında düşünüyorumda bu çağda doğru-olması gereken dışında - hiç bir şey. Neyin olup olmaması gerektiği ise insanın hayallerinin düşlerinin dışında kalmış. ne yaşamak, ne sevmek nede usulca ölmeler var artık. Dünden bize kalan diz boyu rezillik sadece..