Konu: İlk Tepki

Akşam üstü yapacak bir işiniz yok veya olsa da aciliyeti yok daha sonra da yapabilirsiniz . O an olmak istediğiniz herhangi bir yerde sıradan bir yer de olabilir oturuyorsunuz. Hava çok sıcak değil ama soğuk hiç değil ve t-shirt falan giyiyorsunuz üzgün veya mutlu olmak sizin elinizde yani hangi modda olduğunuzda size bağlı. Olması gereken tek şey o an hepiniz bir radyo programı dinliyorsunuz. Radyo spikeri o an radyoya gelen ilk kişiye yüklü bir miktar para verileceğini ve herhangi bir şart aranmadığını söylüyor. Ağzınızdan çıkan ilk kelime ne olurdu ? Parayı almaya gidermiydiniz ? Parayı sizin alabileceğinizi düşünürmüydüz?

Düşünmezdim. Çünkü bilinçaltımda emek sarf etmeden para almamam gerektigi kayıtlı. Bunu nereden biliyorsun? diyecek olursanız; şans oyunlarına çok karşıyım.
Öyle bir anons duysam da yerimden hiç kımıldamayacagımı; yani tepki vermeyecegimi biliyorum. Fikirsel ilk tepkim şu olur;O parayı dilerim gerçekten ihtiyaç sahibi bir insan alır" diye düşünürüm.

"ihtiyaç sahibi'" tanımı oldukça uzaklaştırıcı bir tanım gibi! İnsan, emeği ile geçinen bir canlı türü olduğuna göre ve emek harcayanın "ihtiyaç sahibi" olması nasıl açıklanabilir? İnsan diğer türlerden farklı olarak acıma duygusunu sömürmüştür, dünya gezegeninde tek bir insanın bile "ihtiyaç sahibi" olarak var olmasının benimsenmesi tüm insanların sırtında en ağır yük olsa gerek...

Ütopya ,idealizm ve gerçekler her zaman örtüşmüyor. Ve biz ütopyada degil, "gerçekler acıdır" gerçeginin hakim oldugu dünyada yaşıyoruz.

Öyle bir durumda, sizin ilk tepkiniz ne olurdu nejdet?

ütopyaların olmadığı gelecek yok derim monaliza...

Yeter ki olsunlar ütopyalar. Ama kahretmesin ben gerçekçiyim işte..
İlk tepkiniz lütfen?)))

soru farklı olabilirdi?! mutluluk mu, para mı diye? ancak öyle sorulmamış..."boş ver gitsin" derdim ben...

soru gayet açık mutluluk mu para mı olmadığı da belli tabi ilk tepkiler nedir???

büyük ihtimal radyoya benden önce birinin gideceğini düşündüğüm için boşverirdim, sonra iyiki gitmedim gurur kırıcı bir hareket olurdu diye düşünürdüm, biraz zaman geçince ulan gitsemiydim acaba diye şüpheye düşerdim, bu arada tek başıma, hiç birşey yapmadan oturmayı hiç sevmediğim ve radyo kültürüne kıl olduğum için bu olay gerçekleşmezdi.

Özenirdim;ancak kendimi alamayacağıma inandırırdım.