Konu: Ben Atatürkçü Değilim!

yahu bu kardar basit durumlarda var ondan bah setmek istedim. sadece Atatrükün deccal olduğuna inanan adamlarmı dersin toprak kabul etmediyi için betondan mezar yapıldığı safsataları bile var aynı. zamanda bu ülkede telefon numarasını bilmeyip telefon kullanan insanlar adresini bilmeyip o yerde yaşayan kaçtane insan var biliyormusunuz beyler. bunu da bi süre caal center işi yaptığım için biliyorum söyleseler inanmazdım ama böyle Türkiyeye olduğunuz yerden bakmayıın lütfen.

Duygu sömürüsü yahut yanlış bir yazı;
Bizi getirdiği yere bakmak daha doğru gibi geliyor bana..Farkında mısınız bilmiyorum ama bu kötü gidişat hakkında sadece bunları okuduktan sonra yorum yapıyoruz.Bazımız başını bile öne eğiyor konuşamıyor..
Haklıyım, Eğer eline her bayrağı alan,
Her Atatürk'çüyüm diyen Atatürk'çü ise ben de onun gibi Atatürk'çü değilim..
Yazı duygu sömürüsü ise, buna mahal vermemek adına daha düzgün yazılar yazmalı..
kaç kişi konuşuyor, bayramlar dışında adını anıyor..
Her defasında Atatürk'çüyüm deyip arkasında milletine sahip çıkmayan yığınlarca insan tanıdım..
Sadece bu değil arkadaşlar.Bu sadece kısa bir yazı..Ve yine de belki en temizlerinden..
Düşünün artık bir yazı onlarca insanı birbirinden itiyorsa, gerçekler ne halde düşünmeli!


.......Ona yazdığım bir şiirimi paylaşmak istiyorum ....İçten..Sadece ona...
ATA’YA..ATAM’A

Yanılmış zamanların, kimliksiz benliklerin
Kaybolmuş tarihlerin ortasında kalmış
Geçip gidenlerin ardından sadece
gözyaşı dökmekle yetinen bir soyun
Garip, bilinçsiz,ezberci çocuklarına bakıyorum pencerelerin ardından..
Ağlayamıyorum, susturamıyorum gözlerimi..
Ayıramıyorum içimdeki sensiz zamanlarda büyüyen çocukluğumu
Karşımdaki çerçeveden bakan asi gözlerinden..

Ey ATAM!
Çekme gözlerini üzerimden..
Hatırlat her gün senin neslin olduğumu bana..
Ve her zaman,
Gülümseyen, kızan, yumuşak bağırmalarını fısılda kulaklarıma..


Şimdi yoksan ben varım diyebileyim..
Adını ezberlerden uzak, yoğunluğuna yaşayabileyim..
Durdurma beni! Her adımının ardında kalayım..
Her düştüğümde karanlık çukurlara
Seninle yürüyen Anadolu canlansın önümdeki içimde..
Kalkabileyim..
Ve yalnız kaldığım her an
Konuşabileyim öğrettiğin harfleri birleştirerek
Senli cümleler kurabileyim
Aynadaki, çerçevelerdeki yansımanla..


Ve ben..
Tedirgin olmadım hiç..kendi adıma
Toprakla küslüğüm çok oldu ama hiç tavşan olmadım dağa küserken
Elimde bayrağın
Dudaklarımda NUTKUN
İçimde titremeden dimdik duran SEN





Bil istedim!
Her bastığımda yere kırmızı toprakta yazan adını gördüğümü
Ve
Unutma istedim, adımı bilmesem de beni
Hisset istedim!
Gülümse istedim.
Küsme istedim.
Ölme istedim.
ÖLME..