Konu: karmaşığım...

bu aralar şu koskocaman dünya dar gelmeye başladı.ev okul her yerden sıkılıyorum sanki.kim ne diyorsa bana batıyor.arkadaşlarımda bu durumda rahatsızlar.bana neler oluyor bilmiyorum ama çok tuhaf geliyorum kendime.geceleri çok karmaşık rüyalar görüyorum ve uyandığımda hatırlamıyorum.geceleri uyanıyorum ve yutkunamıyorum.boğazıma bir şey takılıyor ve hemen gözyaşlarım akıyor.herkesden herşeyden uzakta olmak istiyorum.bazen kimseyle konuşmak bile istemiyorum... sizce bu durumumun nedeni ne?

AŞK...Olabilir mi?
Yaşamın temel felsefesi ne de olsa.

yani bilmiyorum ama sanırım pek değil yani sadece o değil sanki herşey... hani insanın kendisine kalması gerekn bazı düşünceleri vardır ya çevresindekilere karşı düşündükleri onları söyleyememk beni çok rahatsız ediyor çok doldum bir de son zamanlarda ailemle bir tartışmam oldu yani tam olarak bana ne oluyor bilmiyorum

Gerçek, karmaşada gizlenir..

Gerçeği istiyorsun bence... Ruhunun, içinde bulunduğumuz sistemin dışında, 'ihtiyacı olan bi parçası' gibi bişeyler olmalı... Belki onun yokluğudur bu... Ya da onu bilmemenin boşluğudur, bu. Cevaplanamamış soruların boşluğu... Cevaplayabilecek birilerinin yokluğu... Sistemden kurtulamamann zorluğu... ):

Sevgili Sewal ,bence bu durum depresyon başlangıcı. İnsan kendini ne ne kadar çok dinlerse yani etrafından soyutlarsa yaşamı da o kadar anlamsızlaşır. Geçici bi dönemdir. Bir şeyler olur ve şu dönem size sıkıcı gelen her şey yeniden eski anlamına kavuşur.

Cogito gibi düşünüyorum bu depresyon başlangıcı olabilir.Bunun için kendinizde önlemler almalısınız ,kendi içsel anlamlarınızı kurmadan bu anlamlarınızı arkadaş çevrenizin kurmasına kesinlikle izin vermeyin.Kendi varoluşunuzu belirleyin ve ona yönelik devam edin yeri gelirse uzman birinden yardım alın derim ve unutmayın varoluştur düşüncedir anlamdır asıl huzur ve mutluluk.Duygularınızın sizi esir etmesine izin vermeyin! Kendinize iyi bakmanız dileğiyle..

çok teşekkür ederim... bu yazdıklarınızı okuduktan sonra bile içim rahatladı.şu son zamanlarda çevremdekilere kendimi daha iyi ifade edebildim.içimdekileri söyleyebildim ve çok daha iyi hissediyorum kendimi... sanırım içimde tuttuklarımdan dolayı böyle olmuştum...

maksadım yardımcı olmak değil sadece içimden gelenleri yazmak.. eğerki herkesi mutlu görüyorsan çevrende bilki herkes mutludur çünkü mutluluk mutsuz olmadan anlaşılamayacak bir olgudur ve genelde mutsuz insanlar mutluluğun değerini anlayabilirler er yada geç.. 7 yaşımda hayal meyal hatırladığım bir hayat dersimi paylaşmak istiyorum izninle. küçücüktüm ve köyde kalıyorduk yaz tatillerinde.herşey doğadandı ekmek su hava meyve sebze..yumurtayı kümesten sütü inekten domatesi tarladan bir hayat.. uzatmayayım.köye almanyadan bir araba geldi mercedes... film gibi bütün çocuklar etrafına üşüştü bende.. içinde benim yaşlarımda bir çocuk yumurta yiyordu pişmiş ve sadece yumurta işte.. hayatımda bir lezzeti(bildiğim halde) o kadar merak ettiğimi hatırlamıyorum.. koşarak eve gittim ve yumurta yedim dediğim gibi sadece yumurtaydı.. umarım anlatabilmişimdir..

Olaya "depresyon" olarak yaklaşan arkadaşlara sesleniyorum, depresyon olabilmesi için 6 aylık sürecin aşılması gerekiyor. Olsa olsa herkesin yaşadığı küçük bir bulanımdır konusu geçen durum. Ne de olsa dünyada her 4 insandan 1'i hayatının belli döneminde ruhsal sıkıntılar yaşamaktadır.

Bir sürü yöne ayrılan yolun başlangıcında olmak gibi,
Şu an bulunduğun halinden memnun olmamak gibi,
Hiçbir şey yetmiyor, her şey eksikmiş gibi...