Konu: Şarkılardan Fal Tuttum

Gücün var mı sevgilim,
Derin sularda inci tanesi aramaya?
Cesaretin kaldıysa
Hala benle aşktan konuşmaya
Söyle canım sevgilim
Hayat bize oyun oynuyor olabilir mi?
Yorgun gibi bir halin var
Duyguların karışık olabilir mi?
Sil baştan başlamak gerek bazen
Hayatı sıfırlamak
Sil baştan sevmek gerek bazen
Herşeyi unutmak
Sanki bugün son günmüş gibi
Dolu dolu yaşamak istiyorum ben
Her ne çıkarsa yoluma
Selam verip yürümek istiyorum ben
Sil baştan başlamak gerek bazen
Hayatı sıfırlamak
Sil baştan sevmek gerek bazen
Herşeyi unutmak

Söyleyen : Şebnem Ferah

Eğer bir gün kavuşursak eğer
Yeniden barışırsak eğer
Oturup konuşursak eğer

Söylenecek çok şeyler var
Söylenemez değil ama
Çaresiz dolanır dilime

Yine de söyle güzelim sen
Yinede söyle
Yaşayamadıklarını vur vur yüzüme


Söyleyen : Cem Okan -Gülay

Ben bir mülteciyim
Kendi yüreğimden başka
Sığınacak yerim yok yurdum yok

Ben bir mülteciyim
Yüreğime sığındım
Burda savaş çıksa bile ölen yok

Tüm hayallerin sonsuzluğa
Ve sona erebildiği yerdeyim
Tüm niyetlerin bedenleri varmışcasına
Görülebildiği bir yerdeyim

Ben bir mülteciyim
Yüreğimde yaşıyorum
Esir değil kul hiç değil
Kendimde yaşıyorum

Ben bir mülteciyim
Burda aslında sınır yok
Kazanmak kaybetmek yok
Bu güçten daha büyük güç yok

Artık eminim her şey içimde filizlenip
İstersem büyüyor bakmazsam çürüyor
Aşil topuğum aşktı,
Başka yüreklerde mutlu olmadım, yaşayamadım

Oysa içimde ne ok var ne de atan
Ne yön ne arka ön
İster yaşa ister sön

Ben bir mülteciyim
Yüreğimde yaşıyorum
Esir değil kul hiç değil
Kendimde yaşıyorum

Ben bir mülteciyim
Burda aslında sınır yok
Kazanmak kaybetmek yok
Bu güçten daha büyük güç yok

Ben bir mülteciyim
Kendi yüreğimden başka
Sığınacak yerim yok yurdum yok

Tüm kitapların arasında kurutulup saklanan
Anılarla dolu bir yerdeyim
Tüm sözcüklerin cümlelerden kurtulmuş gibi
İncitmeden özgür kalabildiği yerdeyim

Şebnem FERAH

KONUŞAMIYORUM

sazlıklardan havalanan bir ördek gibi sesin
ürkek şaşkın kararsız duyuyorum
ve sen bir gökkuşağı kadar güzelsin
rengarenk biraz sonra gidecek görüyorum
ve ben yağmurlar altında bir yolcu
ıslak yorgun tutkulu yürüyorum...

sensiz ben yolumu bulamam
haykırmak istiyorum
konuşamıyorum
konuşursam gözyaşlarım beni boğacak
biliyorum görüyorum duyuyorum
konuşamıyorum...

bu ayrılık akşamında sen sustuğuma bakma
konuşmaya gücüm yok beni anla
söyleyemediklerimi bak gözlerimden anla
her zaman yanımda kal hiç bırakma...

sensiz ben yolumu bulamam
haykırmak istiyorum
konuşamıyorum
konuşursam gözyaşlarım beni boğacak
biliyorum görüyorum duyuyorum
konuşamıyorum...

İlhan İrem

Ya dışındasın çemberin

Ya da içinde yer alacaksın

Kendin içindeyken

Kafan dışındaysa

Çaresi yok arkadaşım

Her an kederlenip

Mutsuz olacaksın

Kahrolacaksın

Şiirlerle,şarkılarla

Kendini avutacaksın

Ya dışındasın çemberin

Ya da içinde yer alacaksın

Ağlar gezerim sâhili, sanki benimlesin
Anladım sevmeyeceksin beni sen nazlı çiçek
Artık bu solan bahçede bülbüllere yer yok
Aşkı seninle tattı, hicrânla yandı gönül
Bana yârdan vazgeç derler
Ben ağlarım, eller güler
Bende hicrân yarasından da derin bir yara var
Ben gamlı hazan, sense bahâr, dinle de vazgeç
Beni cânımdan ayırdı, âh, gönlümü yıktı temelden
Bir ateşim yanarım, külüm yok dumanım yok
Bir bahâr akşamı rastladım size
Bir gün karşılaşırsak ayrıldığımız yerde
Boğaziçi, şen gönüller yatağı
Bülbül ne gezersin Çukurova'da
Değdi saçlarıma bahar gülleri (Nazende)
Derdimi ummâna döktüm âsûmâna inledim
Dil şâd olacak diye kaç yıl avuttu felek
Dil yâresini andıracak yâre bulunmaz
Dün gece ye'sile kendimden geçtim
Ey büt-i nev edâ
Ey mehlika, ey gül beden
Gölgesinde mevsimler boyu oturduğumuz
Gönlümün şarkısını gözlerinde okurum
Gönül yarasından acı duyanlar
Gördüğümde başımı çevirdiğim gün olur (Gurur, inan ki gurur)
Gülmedi şu bahtım, gülmedi gitti
Hançer-i aşkınla ey yâr gönlüm üzre vurma hiç
Hastayım, yalnızım, seni yanımda sanıp da bahtiyâr ölmek isterim
Hastayım, yaşıyorum görünmez hayâliyle
İçimdeki özlemi uyutamıyorum yâr
İstanbul'da, Boğaziçi'nde, bir garip Orhan Veli'yim
Kapıldım gidiyorum bahtımın rügârına
Nasıl geçti habersiz o güzelim yıllarım
Ne günâh etse açılmaz iki gönlün arası
Nideyim sahn-ı çemen seyrini cânânım yok
Sazlar çalınır Çamlıca'nın bahçelerinde
Seni sevdâ çiçeğim, tâc-ı serim
Sensizliği ben seçmedim (Üzme beni)
Sevemez kimse seni, benim sevdiğim kadar
Sevmiyorum seni artık, gözlerimi geri ver
Sırma saçlı yârimin cân behşederken işvesi
Son ümidim de bitti, kuş gibi uçtu gitti
Söyleyemem derdimi kimseye, dermân olmasın diye
Tadı yok sensiz geçen ne bahârın, ne yazın
Tel tel taradım zülfünü
Ümitsiz bir aşka düştüm, ağlarım ben hâlime
Yâd eller aldı beni
Yâr saçların lüle lüle
Yıllar ne çabuk geçti o günler arasından

Aşk Bize Küstü



I
Biz bu kentlere sığdık da,
bu kentler bize sığmadı Asiya!
Ve bir çığlık gibi günlerin çarmıhında;
arttıkça yalnız, sustukça silik...

Ay ışığı gölgeleri büyüttü,
son kuşlar da vuruldular dağlarda.
Yakamozları söndü sahillerin, ışıkları evlerin;
çağın vebalı gövdesinde
bir hayalet gibi gölgemizde yalnızlık.

Kaldık...
Kırık bardaklar gibi,
içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi...

II
Düşler artık ölü çocuklar doğuruyorsa,
sevgiler boğduruluyorsa kürtajlarda
ve daha eskimemiş tüfeklerle
ordusu bozguna uğramış askerler gibi kalıp,
bozuk paralar gibi yuvarlanıyorsak kaldırımlarda,
bir bedeli vardır elbet cennetini çaldırmanın;
ömrünü yetim bir bebek gibi bırakmanın
bulvarlara,
bozgunlara
ve yanlış yalan aşklara…

Bir bedeli,
bu kuşatmaların, ilkyazları kurşunlatmaların...

Biz bu kentlere sığdık aslında,
bu kentler bize sığmadı Asiya,
ah, son kuşlar da vuruldular dağlarda!



III

Ay ışığı gölgeleri büyüttü.
Mutluluk oyununa geç kalan ölü kuşlarla geldim.
Geldim... Kırık bardaklar gibi,
içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi…

Ve ömürlerimizde bin kasvetle upuzun
sefalet seferlerinin ayazı;
belki yalnız geçireceğiz artık kim bilir,
batan gemiler gibi yiten aşklardan geride,
kalan her kışı, güzü ve yazı.

Ay ışığı gölgeleri büyüttü.
Ayrılıklar eskidi, biz eskidik,
aşk bize küstü Asiya...

IV
Belki de uzun sürecek bu bozgunun saçağında,
sen şarkılarını sesine yasla
ve bırak beni de usulca
apansız bir yalnızlığa!

Ay ışığı gölgeleri büyüttü,
büyüdü ölüm
ve biz küçüldük Asiya…

yılmaz odabaşı

Bülent Ortaçgil - Eylül Akşamı

hiçbir neden yokken,
ya da biz bilmezken tepemiz atmış
ve konuşmuşuzdur...
onca neden varken
ve tam sırası gelmişken
hiçbirşey yapmamış
ve susmuşuzdur...
aynı anda aynı sessiz geceye doğru
içim sıkılıyor demişizdir
aynı sabaha uyanırken
kimbilir
aynı düşü görmüşüzdür
olamaz mı?
olabilir.

onca yıl sen burada
onca yıl ben burada
yollarımız hiç kesişmemiş
şu eylül akşamı dışında

belki benim kağıt param,
bir şekilde, döne dolaşa
senin cebine girmiştir
belki aynı posta kutusuna,
değişik zamanlarda da olsa,
birkaç mektup atmışızdır
ayın karpuz dilimi gibi
batışını izlemişizdir deniz kıyısında
aynı köşeye oturmuşuzdur köhnede
belki de birkaç gün arayla
olamaz mı?
olabilir.

onca yıl sen burada
onca yıl ben burada
yollarımız hiç kesişmemiş
şu eylül akşamı dışında.

bostancı dolmuş kuyruğunda
sen başta ben en sonda
öylece beklemişizdir...
sabah 7:30 vapuruna
sen koşa koşa yetişirken,
ben yürüdüğümden kaçırmışımdır
aynı anda başka insanlara,
seni seviyorum demişizdir....
mutlak güven duygusuyla,
başımızı başka omuzlara dayamışızdır
olamaz mı?
olabilir.

onca yıl sen burada
onca yıl ben burada
yollarımız hiç kesişmemiş
şu eylül akşamı dışında

Gittin, kanadı kırık kuştum
Sustum, sözlerine küstüm
Hani kırılırsın siyaha
Nöbet nöbet geceler boyunca,
Dün güne dize gelince,
Yürek acılara doyunca,
O tez dönüsün gec olunca,
Kendime tahammülü öğrendim..
Kördüm, bilendim, seni unutmayı öğrendim..
Sen yoktun ben yalnız kalmayı öğrendim,
Acıya duvar gibi durmayı ögrendim,
Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi,
Köksüz, bağsız durmayı öğrendim..
Vazgectiysen hep sağnak yağışlarımdan,
Vazgectiysen bitmek bilmez kışlarımdan,
Korkma kimseye ödenecek borcum yok,
Yok saymayı ben senden öğrendim..


Söyleyen : Funda Arar

I'm so tired of being here suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone
These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase !
.
.
.

Evenesence-My Immortal