Konu: İnsan Nedir?

İnsan yaratıcıyla yaratılmış olanların arasındakı bir noktadır. İnsan cenabı Allahın yeryuzundeki temsılcısıdır. Hakiki insana baktığında yaratıcıyı onda seyredebılırsın. Hz.Allah insanı böylelikle şereflendirmiştir,kuranı kerimde şöyle buyuruyor :Ben Ademe kerremna tacını giydırdım.Yani "Bugün senden buyuk insanlar seni muhatab almazken cenabı Allah beni yeryuzünde temsil et ve benim muhatabım insandır." buyurmuştur.

"İnsan nedir?" değil de "İnsan ne değildir?" gibi aşina;temellendirilebilir bir istifhamı dillendirmek,sonuç alma babında , daha pragmatik sonuçlar doğurtmayı ivedi bir hal almaya zorlayacaktır.Hal bundan ibaret iken teferruatlara;felsefe iklimini "Din"in tekdüze yanıtlarıyla çıkmaza oturtmaya lüzum yoktur.
Din'ler tarih boyunca insanları sömürmede afyon olarak kulanılmamış mıdır?"Skolastik Çağ" bilim ağacını baltalamamış mıdır?Din'ler globallizasyonu sekteye uğratıp toplumları komünleştirmemiş midirler?
Din bazı beşeri unsurların mutlak bilincin elzem hudutlarını inkar edip kendi normlarını;menfaatlerini önce ulusallaştırmasıyla sonra da emperyalist odak durumunda iken evrenselleştirmesiyle meydana gelmiş monoton ve ilkel doktrinlerdir(...)Bu yüzden insanı çözümlerken n'olur dogmasal odaklara;yani din belasına başvurmayın;zira kendinizi inkarın eşiğine gelirsiniz,iradenizi inkar edersiniz ki bunu yapanlar da günahın batağını yurt edinenlerdir ve din onlar için günah çıkarma yönteminden başka bir şey değildir.

S.A._2008

ziya arkadaşımızın insan nedir sorusunu sorup tartışmaya açarak,verdiği cevap Oğuz Çilingir ' in bir yazısını anımsattı.'Bir yanda, Tanrıyı sorgulayarak ondan bir şekilde uzaklaşmayı becermiş insan gerçeği vardır. Öte yanda ise, sanki başka bir dünyada aynı süreç, tanrıyı değil kurallarını yaşamak adına koşulsuz ve sorgusuz bir inancı önermektedir. Çünkü yine yanıtın bulunduğu kabul edilmiştir. Ancak sorunun yanıtını kim vermiştir? soruyu soran akıl mı? Yoksa aklın bulduğu Tanrı mı?'
İnsan nedir sorusuna,tarih boyunca cevaplar aranmıştır.Bu tarihsel gelişim sürecinde akıl varlığı olarak insan,kendi ürettiği düşünceleri gene kendi aklı ile sorgulayarak yok etmiştir.İnsan nedir sorusunun cevabı 'Aramak' tır..

İnsan nediri sorgulamak için,ilk önce ben neyim sorusuna cevap bulunmak zorundadır.Sonra da hayattan ve bilimden ısrarla ayrı tutmak istediğimiz din ne sorusuna cevap verilmelidir.

Tarih boyunca insan, kendini doğal bir varlık olarak görmek istemeyip doğa ötesi bir kökene dayanma gereksinimi duymuştur. Kant'ın deyimiyle, düşünmenin özel bir yazgısıydı bu. Yanıt verilemeyen sorular karşısında doğa ötesi açıklamalar bir kurtuluş olarak algılandı. Şu var ki doğa ötesi kökene dayanma, doğayı istediği gibi değiştirme ve kendine göre yeniden biçimlendirme gibi bir düşünme biçimine yol açmamıştı eskilerin.
18. yüzyıldan itibaren ilerleme ideolojisi, doğa ötesi kökeni yadsımakla birlikte, insanı doğadan ve doğal olandan öylesine soyutladı ki insan doğasının olmadığı gibi bir anlayışı tüm dünyaya yaydı. Böylece insan doğası, her yönden erdemlerden boşaltılarak kendi yaratısı olan kültür tarafından biçimlendirilen, biçimsiz, renksiz, kokusuz, duygusuz, tek boyutlu bir üst canlı olarak yorumlandı. Bu üst canlı her geçen gün ilerleme içindeydi sözüm ona. Kendi kendini yaratan; doğayı da olması gerektiği gibi yeniden kuran bu canlının değerlerden arındırarak çizdiği yazgısına bir gün karşı çıkmasını umut ediyorum.
Kendini de doğanın bir parçası olarak görüp, doğal olana katılacağı günleri görmeyi diliyorum...

Düşünün bir! çok büyük bir filozofsunuz; yıllarınızı harcadınız yüzlerce kitap okudunuz ve insan nedir? sorusuna sizi tatmin eden bir açıklama getirdiniz. Asıl soru şu bu size ne kazandırdı? Bu sorunun cevabı hayatınızda ne gibi değişiklikler getirdi, daha mı mutlusunuz? Aslında bizler hep büyük soruyu kaçırdık, ya da bi cevap aramaktan kaçtık. ben kimim, sınırlarım, yeteneklerim neler? İşte bu soruların cevabını bulduğunuz zaman belkii nsan nedir sorusunun cevabı sizin için o kadar da önemli olmayacaktır. Felsefe mutsuz adamın gerçeği, mutluluğu arayışıdır. Hep kendinden ve mutluluktan kaçarak..

insan küçük kainat, kainatsa büyük insandır.. bkz. "ben düşündüğümde düşünen bir evrendir" S. Hawking.

illiyet prensibine göre "ilk neden" olmadan diğer nedenler açıklanamaz. İlk neden kabul edilmeden hiçbir olay mantık zincirine oturtulamaz. burada özenle tipik sosyolojik açılımlara girip emperyalizm, sömürü, evrensel vs gibi imaj çağrışımları dar olabilecek kelimeler kullanmıyorum... Pinokyo, kim olduğunun doğru cevabını ancak ustasından alır ve ustasının kendisine yalan söyleme ihtimalini de deneyimleriyle tartar.. A) Basit bir kukladır ve tahtadandır.. Bu cevabın can yaktığı durumlarda B) Konusabilen bir tahtadır şeklinde kabullenebilir..

İnsanı din alanı dışında tanımalamak din alanında yapılan tanımlamayı yanlış kılmaz.. tersi de geçerlidir. Bir şehri sokaklarında gezerek de ya da tepeden bakarak da tanıyabilirsiniz..

Ayrıca sorulan soruya cevap vermek yerine "yanlış" tanımları saymaya başlamak teknik açıdan hatalıdır ve yöntem olarak da sorunludur.

İnsanın kukla ya da kul olarak tanımlanmasıyla, insan bir amaç olmaktan çıkarıp bir araç konumuna getirilir. Tek bir bireyin araç konumuna getirilmesi ise tüm insanlığı araçsallaştırmakla özdeştir. Tarih, kendini egemen kılmak için insanı araçlaştıran sözde insanların tuzaklarından örülmüştür.
Bir ilke olarak ilk neden düşüncesi, kendimi de evreni de anlamam için yeterli dayanakları oluşturmamaktadır. Tam tersine beni de evreni de, kendi buyruğuna uydurmaya çalışanların gücünü meşrulaştırmaktan başka işe de yaramamaktadır.
İnsanın ilkesi, yine insanın kendisidir. İnsan kendi kendisinin ustasıdır. Pinokyo kukladır. İnsan ise yaşamın kaynağıdır.

"Bir ilke olarak ilk neden düşüncesi, kendimi de evreni de anlamam için yeterli dayanakları oluşturmamaktadır. Tam tersine beni de evreni de, kendi buyruğuna uydurmaya çalışanların gücünü meşrulaştırmaktan başka işe de yaramamaktadır."

Tamamen subjective olan ve bu satırlarda anlamını bulan düşünce "birey"i aşıp "evrensel"e uzanamamaktadır. Bunun olumlu bir eleştiri olarak kabul edilmesini dilerim..

Düşünce düşünceyi doğurur, evet.. Daha sonra dile getirmeye calısacağım..

selamlar..

Öznel/subjektif olmanın evrensellikle ilgisini büyük bir soru imi ile karşılayabilirim. Kim, kendisinin evrendeki yerini ve varoluşunun anlamını kendi içinde ve kendisi olarak yanıtlamadan evrensel olana ulaşabilir ki!!!
Evrensel olan, eğer bireysel olandan çekiniyorsa ne ölçüde evrensel olduğu tartışılır.
İlk neden düşüncesi, bireysel olanı yadsır. Bireyi, ilk nedenin amacı doğrultusunda araçlaştırır. Bunun toplumsal yaşamdaki yansıması yöneticilerin kendilerini toplumsal yaşam alanının belirleyicisi olarak görmesi biçimindedir. Böylece bireyler İlk Neden karşısında kul, yöneticiler karşısında köle konumuna gelirler.
Bu açıdan sorulması gereken soru şudur: Bütün varolanları, ilk neden olması dışında hiçbir niteliği olmayan bir varlığa bağlamakla mı evrensel olunur? Bu durumda beni diğer varolanlardan ayıran nedir?
Temelde ben yoksam evren de yoktur. Oysa ben toplumsal değerlerle biçimlendirilmiş bir varlık olarak değil de, kendinde bir varlık olarak varsam, bütün evren bendedir ve ben evrenselimdir.