Konu: Acının türleri

Ben hiç acının mutlluluğa dönüştüğünü duymadım yada yaşamadım...Ama mutlulukların çoğu ilerde acıya dönüşüyo...Hayat toz pembedir ama gerçekler acıdır...Peki dünya yalansa ki bu doğru..Çünkü ölümlü bi yer o zaman yalan dünyada gerçek olan nedir...Bize bardağın dolu kısmını görmemiz sölenir her zaman ama aslında bardak hep boştur ve içi ancak parayla dolar özellikle günümüzde bu böyle...Bu durumda acılar bedava yaşanır ama artık mutluluklar parayla satılmaktadır...Acının türleri vardır...Okulda, evde, ilişkilerde,ayrılıklarda yaşanır ama mutluluk tekdir ve onada ulaşmak ancak parayla mümkündür...

''oldurmeyen aci guclendirir'' gercekten cok onemli bi soz. Cogu zaman insanların acılarıyla beraber ortak yasaması ve hatta acılarını sevmesi gerek.. bazen acılar sırf bu yuzden sevilmelidir..

Mutluluğun parayla geleceğine yönelik inancın bu halk içinde nasıl yayıldığını bilmiyorum. Ama eğitimli insanlar bile bunu bilmiyorsa çok yazık. Hiç değilse, eğitimleri sırasında çektikleri acıların bilgi gibi bir mutluluk kaynağına dönüştüğünü görmeyecek kadar körelmiş mi akılları?
Mutluluğu parayla satın alınabilecek hazla özdeşleştirmek, gerek bireysel gerekse toplumsal açıdan oldukça olumsuz sonuçlar doğuracaktır. Öyle acılar ki, düşünmek bile istemiyorum.
Bunun yerine önerim; mutluluğun erdemli yaşayışta, erdemli yaşamın da ancak bilgiyle olabileceği gerçeği.

İnsanın bu mutlu olma takıntısı...Mutluluk bir gül gibi solmaya mahkum.Oysa size bildiğiniz herşeyi öğreten,olgunlaşmanızın nedeni olan acıya bu kadar yadsıyarak bakıyorsunuz.
Söylenildiği gibi : Öldürmeyen acı güçlendirir.

Acının benim için güzel olduğu zamanlarda vardır ki bu benim kişisel görüşüm ve acıya ne yönden baktığına bağlı olan bir görüş.Meselâ tıraş olduktan sonra kolanyanın yakması bana büyük mutluluk verir ki sebebini bende bilmiyorum veya soğugun verdiği acı, bana aklıma gelmeyen çözümleri ,unuttugun hatıraları ,söylemekten kurmaktan kortuğum ,cümleleri kurdurur.Yada başka yönden baktığımızda aşk acısı bana büyük bir zevk verir, yada başıma gelen kötü bir olayın acısı bana öykülerimi yazmak için bir sebep verir, buda beni mutlu yapar.
yani kısacası insan mutlu olabilmek için veya acı çekebilmek için paraya ve akla ihtiyaç duymaz.Bir delide mutlu olabilir.
mutluluk veya acının türleri insandan insana değişir kısacası bu.

Mutluluğu, haz gibi geçici bir durumla özdeşleştirme bir kavram karmaşasından başka bir bir sonuç doğurmaz. Mutluluk değişmez bir durumdur. Mutluluğa ulaşan kimse için haz ya da acı kalmamıştır. Bir anlamda mutluluk hazzın ve acının ötesindedir. Bu bakımdan mutlu insan ölümü de gülerek karşılar, kanseri de, aşkı da. Ona acı verecek hiç bir durum yoktur artık.
Ancak böylesi bir insanlık durumuna ulaşmak, hazzı ve acıyı mutluluğun ölçütü olarak gören bir zihinsel tavır için olanaksızdır.
Acı haz veriyor olsa bile bu haz da geçicidir. Oysa mutluluk yolunda çekilen acı, sırf mutluluğa ulaştırması bakımından değerlidir. Bu yüzden erdemsizlik yolu rahattır, hoştur ve çoğu zaman haz verir; vardığı yer mutsuzluktur. Oysa erdemin yolu dikenlidir ve çoğu zaman acı verir. Oysa vardığı yer mutluluktur.

Aslında durum kişisel bir görüş.Birimiz acıyı mutluluğa çıkan kapı olarak görmüş bir diğerimiz acıyı ilk ilke saymış mutluluğu yadsımışız.Birimiz acıyı kötülemiş mutluluğa ve devamlılığına bel bağlamışız.Neticede hepsi kavramsal çıkarımlar ve büyük resim daha da olgunlaşıp durumları değerlendirip istediğimiz gibi yorumlayabilme gücünü istememiz.Us'umuzun dış etkenler tarafından tıkanmasını önlemek istiyoruz.Ha acı diyelim yol açan buna ha mutluluk.İstediğimiz daha üst bir bilinç noktası.

Mutluluk ve acı birbirini anlamlandırır... Bu nedenle ikisini de aynı hoşgörüyle karşılamak gerekiyor belki de... Mutluluk paylaşıldıkça çoğalır...Acıyı ise; çoğu kez bir başına yaşarız... Önemli olan yalnızlığımıza eklenmiş acılarımızı yaratıcılığın yöntemleriyle anlamlandırabilmektir... Anıtlaştırabildiğimiz acılara estetik unsurları eklemek ve belki de bu şekilde kabullenmek bana daha kolay geliyor...İçimizde büyüyen anıtları değil, dışarıya çıkarabildiklerimizi yıkmak daha kolaydır diye düşünüyorum...

dionysos Nickli Üyeden Alıntı

Mutluluğu, haz gibi geçici bir durumla özdeşleştirme bir kavram karmaşasından başka bir bir sonuç doğurmaz. Mutluluk değişmez bir durumdur. Mutluluğa ulaşan kimse için haz ya da acı kalmamıştır. Bir anlamda mutluluk hazzın ve acının ötesindedir. Bu bakımdan mutlu insan ölümü de gülerek karşılar, kanseri de, aşkı da. Ona acı verecek hiç bir durum yoktur artık.
Ancak böylesi bir insanlık durumuna ulaşmak, hazzı ve acıyı mutluluğun ölçütü olarak gören bir zihinsel tavır için olanaksızdır.
Acı haz veriyor olsa bile bu haz da geçicidir. Oysa mutluluk yolunda çekilen acı, sırf mutluluğa ulaştırması bakımından değerlidir. Bu yüzden erdemsizlik yolu rahattır, hoştur ve çoğu zaman haz verir; vardığı yer mutsuzluktur. Oysa erdemin yolu dikenlidir ve çoğu zaman acı verir. Oysa vardığı yer mutluluktur.

Mutluluğu hayat boyu devam eden bir olgu gibi anlatmışsın sence öyle mi?
Öyle ise bana hayatı boyunca mutlu olan bir isim söyle,bende gerçekten mutlu olayım.
Bu arada hazlar veya zekler bizi en kısa yoldan mutlu eden şeylerdir.

Başlangıcından sonuna değin yaşamı süresince mutlu olan birisini bilmiyorum sevgili Laetne. Bana göre mutluluk, bir amaçtır. Bütün eylemlerimizin kendisine yöneldiği en üstün amaç. Bu amaca ulaşmak için çaba sarfeden bilgeleri biliyorum ama. Sokrates, Platon, Aristoteles, Spinoza, Kant, Hegel, Bergson, Kierkegaard, G. Marcel, Nietzsche, Sartre, Camus, Heidegger bunlardan birkaçı sadece.
Haz duyduğum durumların peşisıra gelen acıları da biliyorum. Bunun yanısıra acıyla, sıkıntıyla ve dirençle yaptığım eylemlerin ardından gelen hazları da biliyorum.
Heideggerin öğretisinde de görüleceği gibi sıkıntı varoluşa katılmaktır bir anlamda; varolmak, ama gerçekten varolmak, varolduğunun bilincinde olarak varolmak işte budur mutlu kılan insanı. Varlığını acıdan, bir anlamda da varoluştan kaçarak, sürekli daha fazla hazzın peşinde koşmak ise mutlu kılmıyor, tam tersine varolduğunu unutturuyor insana. Varoluş unutulduğu için de sanki mutlu olmuş duygusunu uyandırıyor o an için. Oysa geçici olan bu durum ortadan kalkıp gerçekle yüzleştiğinde insan haz alarak yaşadığı o anlık durumların pişmanlığını duyuyor çoğu zaman. Çünkü gerçekten varoluşa hiçbir katılımı yoktu bu sırada. Nitekim yaşamda aşk, hastalık ve ölüm gibi gerçekten varoluşumuza dokunan ve hazza aykırı olan durumlardan kurtulmak olanaksız. Önemli olan kişinin, hiç kimsenin kaçamadığı bu durumlarla karşılaşıldığında sağlam bir varoluş bilincini taşımasıdır tüm benliğiyle.