Konu: Varoluşsal boşluk ve panik atak

''Kuş olmayan uçurumlar üstünde yuva kurmamalıdır.''-Nietszche

İnsanlık ta uçurumlar üzerinde kanatsız kalmış. Büyk çoğunluk bunun farkında olmayıp yaşarken bir kısım azınlık uçurumun üzerinde olduğunu bilip sınıra yaklaşmamakla yetiniyor. Ama bazıları var ki uçurum üzerinde kaygılılar, panikteler. Hep bir düşme korkusu içindeler. Ara sıra sınıra geldikçe onları arkadan yakalayacak güçlü aitlikleri olması gerekiyor. Böyleleri biliyor sıkı tutunmak gerektiğini. Çünkü onların gevşektir, kopmak üzredir ipleri. Diğerleri için aitlik biriktirmekle geçen yaşam onlar için harcayıp yeniden oluşturmakla geçiyor.
İnsanın böylesine bir duruma panik atak şeklinde fiziksel belirtiler vermesi kaçınınlmazdır. Uzmanların bu insanlara diyeceği ise en fazla , uçurumunuzu güzelleştirin, aşağıya bakmayın, o kadar oyalanın ki uçurumu unutun dan ibarettir.
Ne de olsa;
''Kişinin soyut bir yaşamın anlayışı arayışına girmemesi gerekir.'' -E.Frankl-
''Kişi , hizmet edeceği bir davaya ya da seveceği bir insana kendini adayarak ne kadar çok kendini unutursa, o kadar çok insan olur.''-E.Frankl
Panik atağa neden olan varoluşsal belirsizlik olduğunda korkulan şey yerine( asansör, uçak, vs.) yaşamın kendisi geçiyor ve bitiş süresi de belli değil.
Körler Ülkesi nde olduğu gibi gözleri çıkarmak ta bir işe yaramaz çünkü o uçurumu görmüş bi kere.

Temel, uçurumdan düşer amma, yarı yolda bir dala tutunur.. Önce aşağı, Sonra yukarı baktıktan sonra, yapması gerekeni yapar; "- İmdaat.. Kimse yok mii?.." ses yok.. tekrar.. ses yook.. Tutunmakta olduğu dal çatırdamağa başlamıştır.. Ümitsizce bir "Kimse yok mii?" daha.. Hah, iştee!.. davudi bir ses dağlarda taşlarda çınlar:
"Geldim Temel yettimm.." Temel'in gözlerinde 40 karat elmaslar pırıldar, önce yukarı sonra aşağı bakar çabucak ama kimseyi göremez.. "Nerdesin, kimsin sen?" diye bağırır Temel heyecanla.. Davudi ses "Tanrı'yım ben ey Temel, şimdi seni alacağım, günahını sevabını tartacağım, sevabın ağır basarsa cenn..." Temel lafın sonunu beklemez bile; "Başka kimse yok miiiiiiiii???..."

Bir davaya bir sevgiye adanıp, uçurumu unutmadan kendimizi unutsak nasıl olur ki.. Var mıdır bizi unutturacak dava, sevda.. Var ise bizde o üşenmezlik var mıdır.. Hem, hafıza-i beşer nisyan ile malul imiş

bir uçurum kenarında yürümektir yaşamak ve bunun farkında ise yürüyen var-olduğunu anlayabilir, değilse düştüğünü bile fark edemez!

Hayatın en güzel manzaraları uçuruma en yakın mesafedeyken izlenir.
( Forumdaki ilk mesajımdır )

İnsanlık uçurum üzerinde kanatsız kalmışsa; ayakları olduğunu anımsayabilmeli ...

varolmanın dayanılmaz, katlanılmaz hafifliği gibi bir durum söz konusu. Kişi kendi içine ne kadar az dönerse o kadar mutlu olur gibi bir sonuç çıkıyor cogitonun yazısından. Bence varoluş sorunsalının cevabını bulmak varoluşu ortadan kaldıracağı için pek karıştırmamak lazım

'' Aynaya baktığı anların dışında göz kendinden bir şey görür mü? Kataraktlı bir göz , bulutlanma gibi bir şey görür, bu kendi kataraktıdır; glokomalı bir göz kendi glokomasını ışıkların çevresini saran bir gökkuşağı haresi gibi görür. Sağlıklı bir göz ise kendinden bir şey görmez, öz-aşkındır( kendini aşmıştır).''E.Frankl

Konuyu açtığınız paragrafın sonunda yazmış olduğunuz birşey dikkatimi çekti;

Panik ataklar için konu; yaşamdan korkmak mıdır? ölümden korkmak mı?

Kişi varlığının farkına vardıktan sonra sorunlar başlar. Çünkü ancak o zaman yaşam ve ölüm onu korkutabilir. Bir diğeri için yaşama anlamı olan şey o kişi için olmayabilir. Albert Einstein 'ın şu açıklaması oldukça düşündürücü '' Yaşamını anlamsız gören kişi hem mutsuzdur, hem de yaşama uygun değildir.''

Peki kişi varlığının farkına varınca mı korkar yoksa, varlığının yapmış olduklarını farkedince mi?