Konu: Sevginin Kökeni

sayın berattan,

forumun amacını aşan ve üyelerin kişisel tercihlerine yönelik küçük düşürücü açıklamalarınızı kınıyorum. ayrıca sözcükleri yazarken ünlüleri yok sayan msn yazışmalarını doğrusu onaylamadığımı da belirtmek isterim. lütfen kişi haklarına ve yazım kurallarına özen gösterelim.

Konuyla ilgili gerekli uyarılar yapıldı.

sevgi canlı ile başlar; bunun için insan türünden olmaya gerek te yoktur; başka türlerin örneğin maymunların, köpeklerin, ayıların,kuşların vs sevgilerine tanık olunur; bunlar arasında bir derecelendirme yapılamaz; hepsinin sevgisi aynı derecede önemli ve anlamlıdır. Sevgi türler arasında da yaşanır; salt tür içinde yaşanan bir olgu değildir. Tüm sevgilerin bir ortak noktası/paydası var mıdır?

Çoğu zaman özellikle sevgi temelindeki yaklaşımlarda bireylerin çoğunluğu belki de farkında olmadan kendi ölçüleri/değer yargıları/görüşleri örtüştüğü oranda severler. Bu sevginin temelinde yatanın kendisine dair bir sevgi olduğunu bilmezler. Ne zaman ki, karşısındaki onun ölçüleri dışına çıkar işte o andan itibaren duymuş olduğu sevgi başka bir duyguya dönüşür. Adeta sevgi yerini nefret duygusuna bırakır. Çoğu insan/birey temelde egosuna yenik düşmektedir. Sevgi bu bağlamda yetersiz kalır. Bunun temel nedenlerinden birisinin bireyi/insanı anlama çabasında olmamak yatıyor.

Bir insana, kendi ölçütleriniz ve değerleriniz dışında yaklaşıp, onun ölçütlerine göre değirlendirme yaptığınız anda ve buna "sevgi" adını taktığınızda, siz yaşamıyor aslında bir ölü oluyorsunuz.

Bir insanı sadece kendi kafanız üzerinden eleştirmek, içinizde söylemesi en zor şeyleri söylemek ve bunlar yüzünden birilerini kaybetmekten korkmamak bu dünyada yapılacak en zor şeydir.

İnsan kendi nefretini sevmelidir, bunu başardıktan sonra bir başka insanın da size olan nefretine saygı göstermelidir.

Kısaca bu başlıkta nejdetin yazdıklarının tam olarak tersini savunuyorum.

köle,
başkasının değerlerine göre yaşamak -ki sen buna ölmek diyorsun- gerçek sevgiyi yaratmaz. başkasını düşünselinde/değerlendirmesinde eleştirip te dillendirememek cesaretsizliktir. bu düşüncelerine katılıyorum.

sevginin kökeninde nefret yatar değerlendirmesinde bulunmaktasın; yanılmıyorsam; nefreti tanımlamalı ve nedenlerini/ne olduğunu belirtmelisin ki sevgi ve nefretin ne oldukları netleşsin ve değerlendirme olanağı yaratsınlar.

sevginin kökeninde nefret olmadığını dğerlendirmekteyim .bu açıdan taban tabana zıtlaştığımızı biliyorum.

teşekkür ediyorum

Sevgi üstüne bu kadar düşünce ve emek görünce (sağolunuz),
sevginin ifadesine dair acizane bir örnek yazayım demişim;

Gülüm
Yamyamın olurum senin
Hamm yaparım..

Dur, kaçma, hele bir dinle..

Kokuna rengine neşene ellemeem
Derdini kederini endişeni yerim senin
Teninin acısını tininin sancısını yerim..

Ve sana dönmesinler bir daha diye
Çeker giderim....................... .

usenenadam,

sevgi bu kadar kaçmak olmamalı derim. bu, sevginin yabancılaştırılmış durumuna yönelik bir eleştiri olmalıdır. kanımca bunu anlatmak istiyorsunuz. kastınız tersinden eleştiri ise katılıyorum, değilse buna hayır diyeceğim.