FULAR VE RAY

Dün akşam eve dönerken fularımı metroda raylara bırakarak

onu yıllar önce bir yerde unuttuğumu varsaydım.

Dün akşam fotoğraflarımıza tekrar tekrar bakarak

hikâyemizi değiştirmeye çalıştım.


Senden beni boğmanı istemiştim:

O yaz gecesi.. saçım başım darmadağın, giysilerim parçalanmış,

senin yüzünde çizikler, alnında kan. O yaz gecesi eğer

beni boğsaydın, şüphesiz şimdi daha yakın olacaktım yüreğine.

Mesafelerle örülmedi bu duvar. Kapanıp açılınca perde

artık aynı geçmişe bakamazsın. Yaşadım ben

nice sahneyi açıp kapatarak. Her sahnede bir zar.

Nice son yaratarak sildim belleğinden

başladığımız yeri; başka başka noktalardan geçerek

yeniden çizdim her şeyi. Beni boğsaydın eğer o yaz gecesi,

sürekli değişen anlamları olmayacaktı anılarımızın.