Konu: Yazamıyorum (Delireceğim!)

Şu hayatta en çok keyif aldığım şeylerden biri yazı yazmaktı. Ancak artık yapamıyorum. Neden mi?

Felsefe okumaya başladıktan sonra, eğer ortada felsefi bir tartışma yoksa konuşup yazamaz hale geldim. Çoğu şeye cevap veremiyorum, sürekli sorulara sorularla karşılık verir oldum ve gerçekten bu halimi hiç beğenmiyorum. Eskiden bildiğiniz "roman" yazardım hatta ulusal derecelerim vardı. Şimdiyse oturup 3 cümleyi yan yana getiremiyorum. Yazdığım her şey bana çelişik, mantıksız geliyor. Dahası okuduğum hiçbir şeyi de beğenmiyorum artık. Belki gerçeği görüyorum ve bu iyi bir şey ama çok rahatsız oluyorum. Eskisi gibi yeniden mantıksız da olsa hayal kurmak, hissettiklerimi yazıya dökmek, hissederek okumak istiyoryum. Kilitlendim resmen.

"Bu yazıyı nasıl yazdın öyleyse?" diye soracaksınız. Diyorum ya? Bu bir tartışma, düşünce yazısı... Ben sanatsal, edebi yazılar yazamıyorum artık. Yani yazdıklarımda hayal gücümü kullanamıyorum artık. Robot gibi yazabiliyorum sadece. Yabancı bir metni Türkçe'ye çevirmeye çalışır gibiyim sanki.

Korktuğum en önemli şey üniversitede, akademik anlamda felsefe eğitimi alan bir kişinin yazı tarzının değişmesi. Ben yıllardan hep hissettiğim şeyleri yazdım ve insanların yazdıklarımı okuduklarında da en beğendikleri yönü bu oldu. Şimdi nasıl olur da bunu değiştirip robot gibi 2+4=6 gibi yazarım? Bir tanım yaparken bile onu 5-6 cümlede veren bir insanım, tek bir önerme kurmayı sevmiyorum, düşüncelerim kısıtlanıyor, ne yapayım, isteyerek yapmıyorum ki bunu da. BEN'im bu!

Sınavlarda vs. en çok zorlandığım şey bu oluyor. Filozofların görüşlerini doğrudan yazamıyorum. İster istemez onların bana düşündürdüklerini yazmaya başlıyorum (belki de hiç farkında olmadan). Bazen de bilgisizlikten yazamıyorum elbet ama çoğu durum da bildiğimi de anlatamıyorum. Nihai sonuç: FF

Bu konuda acilen yardım istiyorum zira artık günlük bile yazamıyorum
Ne yapabilirim?

Cehalet mutluluktur diyordu matrixte Felsefenin temel işlevidir sorgulama...ve kardeşide şüphe tabiki..düşünce alternatiflerinin çoğalmasıda kaos ve karmaşayı çağırır... kısaca sürekli sorgulama/şüphe/alternatif düşünceler = kaos felsefenin yükü budur..zamanla bu yüke alışacaksınız ve normale döneceksiz.. kendinize bir ip/yol bulun ve bu süreçte ona sarılın.... nacizane tavsiyem budur..kolay gelsin... ağır felsefe yüzünden saçlarını döküp ,uykularından olanları biliyorum..aman dikkat

bypiso Nickli Üyeden Alıntı

Şu hayatta en çok keyif aldığım şeylerden biri yazı yazmaktı. Ancak artık yapamıyorum. Neden mi?

Felsefe okumaya başladıktan sonra, eğer ortada felsefi bir tartışma yoksa konuşup yazamaz hale geldim. Çoğu şeye cevap veremiyorum, sürekli sorulara sorularla karşılık verir oldum ve gerçekten bu halimi hiç beğenmiyorum. Eskiden bildiğiniz "roman" yazardım hatta ulusal derecelerim vardı. Şimdiyse oturup 3 cümleyi yan yana getiremiyorum. Yazdığım her şey bana çelişik, mantıksız geliyor. Dahası okuduğum hiçbir şeyi de beğenmiyorum artık. Belki gerçeği görüyorum ve bu iyi bir şey ama çok rahatsız oluyorum. Eskisi gibi yeniden mantıksız da olsa hayal kurmak, hissettiklerimi yazıya dökmek, hissederek okumak istiyoryum. Kilitlendim resmen.

"Bu yazıyı nasıl yazdın öyleyse?" diye soracaksınız. Diyorum ya? Bu bir tartışma, düşünce yazısı... Ben sanatsal, edebi yazılar yazamıyorum artık. Yani yazdıklarımda hayal gücümü kullanamıyorum artık. Robot gibi yazabiliyorum sadece. Yabancı bir metni Türkçe'ye çevirmeye çalışır gibiyim sanki.

Korktuğum en önemli şey üniversitede, akademik anlamda felsefe eğitimi alan bir kişinin yazı tarzının değişmesi. Ben yıllardan hep hissettiğim şeyleri yazdım ve insanların yazdıklarımı okuduklarında da en beğendikleri yönü bu oldu. Şimdi nasıl olur da bunu değiştirip robot gibi 2+4=6 gibi yazarım? Bir tanım yaparken bile onu 5-6 cümlede veren bir insanım, tek bir önerme kurmayı sevmiyorum, düşüncelerim kısıtlanıyor, ne yapayım, isteyerek yapmıyorum ki bunu da. BEN'im bu!

Sınavlarda vs. en çok zorlandığım şey bu oluyor. Filozofların görüşlerini doğrudan yazamıyorum. İster istemez onların bana düşündürdüklerini yazmaya başlıyorum (belki de hiç farkında olmadan). Bazen de bilgisizlikten yazamıyorum elbet ama çoğu durum da bildiğimi de anlatamıyorum. Nihai sonuç: FF

Bu konuda acilen yardım istiyorum zira artık günlük bile yazamıyorum
Ne yapabilirim?

Herseyden once bir beynin ozelestiri yapabilmesi ve bunu bir de kitle ile paylasabilmesi bireysel bilincin yesermesi acisindan cok onemli bir adimdir. O yuzden seni bu cesaretinden dolayi kutluyorum.

Ikincisi tum sorunlar once bilincaltinda baslar ve bilincalti zorlamasi ile beyinde bir tikanikliga ve oradan da psikolojik evhama donusur. Beyin kendisini rahatlatma adina, ya kimilerinin yaptigi gibi kendi varligini birakir ve cevresindekilere kendi psikolojik bunalimini yukleyerek kendini yansitir.

Burada onemli olan kendi kendin ile kendi adina hesaplasabilmek ve bunu "korku veren/sinirlayan/sorgulanmayan" ve olagan ve dogal kabul edilen duvarlari yikarak yapabilmektir.

Yine burda onemli olan bu yapilirken kisinin kendine zarar vermemesi ve bunu algiladiginda da kendini zorlamamasi esastir.

Bence bir kac basit soru ile kisi kendi beyni ile yuzlesebilir ve beyninin duzeyini algilayabilir, bilincine cikarabilir. Bu da bilincalti zorlamanin farkina varilmasinin yaninda, bu konuyu beynin bilincaltinas birakmamak ile saglanir.

O yuzden mesajin ozelindeki "yazamiyorum" konusuna donersek, ilk soru "yazmak istiyormuyum?" olmalidir. Daha sonra "neden ve neyi yazmak istiyorum?" sorusu ve "nasil yazmak istiyorum?" sorulari sorulabilir. Eger bu konuda, yani yazma konusunda beyinsel bir kararlilik, azim ve istek algisi varsa; o zaman yazilmasi ve yazilanin kendince tatmindselligi degerlendirilmesi gerekir.

Eger konu desarj olmaksa, sadece yazarak ta desarj olunmaz. Kisinin kendi beyni ile yapacagi beyin jimnastigi ve mulakati bu desarji saglar. Ayni zamanda bu kisinin kendi beyni ile olan mulakati en tesirli ve kisiyi kendine getiren bir yontemdir. Cunku bu basarilmadan, kisinin kendini sorgulamasi, elestirmesi, degerlendirmesi basarilamaz.

Oyuzden, madem yazmak istiyorsun, basta "yazamiyorum" onyargisini ve o kabulunu asman ve yazman gerekir. Yukardaki mesajin senin yazamadigini degil, yazabildigini gosterir.

O acidan konu yazamamak degil, belki istedigini yazamamak olabilir. Bu da neyin yazilmak istendiginin bilinc ve farkindaligi ile saglanir.

Neyse simdilik burda bir virgul koyuyorum. Basligin gidisatina gore tekrar katilabilirim.

bypiso Nickli Üyeden Alıntı

Şu hayatta en çok keyif aldığım şeylerden biri yazı yazmaktı. Ancak artık yapamıyorum. Neden mi?

Felsefe okumaya başladıktan sonra, eğer ortada felsefi bir tartışma yoksa konuşup yazamaz hale geldim. Çoğu şeye cevap veremiyorum, sürekli sorulara sorularla karşılık verir oldum ve gerçekten bu halimi hiç beğenmiyorum. Eskiden bildiğiniz "roman" yazardım hatta ulusal derecelerim vardı. Şimdiyse oturup 3 cümleyi yan yana getiremiyorum. Yazdığım her şey bana çelişik, mantıksız geliyor. Dahası okuduğum hiçbir şeyi de beğenmiyorum artık. Belki gerçeği görüyorum ve bu iyi bir şey ama çok rahatsız oluyorum. Eskisi gibi yeniden mantıksız da olsa hayal kurmak, hissettiklerimi yazıya dökmek, hissederek okumak istiyoryum. Kilitlendim resmen.

.... istiyorum zira artık günlük bile yazamıyorum
Ne yapabilirim?

Felsefi düşünceyle tanışan birey için bundan (kolaycacık yazıya dökememekten) daha doğal ne olabilir ki?Düşünceler yazıya dökülürken bile sorgulama sürmektedir artık..Yazdıklarınızı yüzeysel ve temelsiz bulmaya başlarsınız..Bir kere ok yaydan çıkmıştır ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz..Cehaletiniz yüzünüze vurulur durur(kendi tarafınızdan)...Başkalarının yazdıklarını da ince eleyip sık dokuyarak kritik etmeye başlarsınız..Seçicilik sizi yalnızlaştırır.. Yalnızlaştıkça felsefeye sarılırsınız..Döngü ve burgaçlarda sıkışıp kalmadan felsefenin keyfine varmak için, benim bulduğum yöntem felsefeyi müzikle , sanatla uğraşarak yumuşatmak..Bol acılı çiğköfteyi marul yaprağına sarmak gibi...Bir de yaşamın gerçekliğinden kopmamak ve fildişi kuleler inşa etmeden , her türlü insanla iletişime açık olmak..

Cevaplarınız için hepinize teşekkür ederim. (Özellikle modumuz evrensel-insan'ın yazdıkları ve yazı tarzı karşısında şok olduğumu itiraf etmeliyim.)

Yazdıklarını ve okuduklarını beğenmeme, yalnızlık duygusu ve zihin bulanıklığı gibi sorunları (ki bu sonuncusunu aynı anda aklımda pek çok düşününcenin belirmesi, dikkatimi toparlayamama şeklinde yorumluyorum. Derslerde değil ama günlük hayatta aşırı bir düşünce takıntım var) sanıyorum ki bol bol okuyarak ve felsefe diline alışarak öğreneceğim. Peki bunun için bana tavsiye edebileceğiniz kitaplar var mı? 2. sınıfın başındayım, okuyup anlamada pek sorunum yok artık ama yazmada zorluk çekiyorum işte.

Birinci sınıfta Aristoteles'i anlamak çok zor geliyordu, şimdi çok rahat anlayabiliyorum. Ama O'nu, kendi cümleleriyle anlatamıyorum. Sınavlarda en çok yaşadığım şey bu ki sorulan bir soruya cevabı bildiğim halde ya birden fazla cümle yazıyorum ve yazdıklarım genellikle üçüncü cümleden sonra karışıyor ya da tek bir önerme yazıp açıklarken edebiyata kayıyorum Aslında ben de bilmiyorum tam olarak ne yaptığımı Bilgi eksikliğim de oluyor elbette ama bildiğimi anlatamamaktan daha çok şikayetçiyim.

Çok okuyup yılmadan yazmaya devam etmem gerekiyor...
Tavsiye edebileceğiniz kitaplar var mı?

bypiso Nickli Üyeden Alıntı

Cevaplarınız için hepinize teşekkür ederim. (Özellikle modumuz evrensel-insan'ın yazdıkları ve yazı tarzı karşısında şok olduğumu itiraf etmeliyim.)

Yukaridaki ifadeni aciklayabilir misin?

Seni "sok eden" hangi kisim/cumle/kelime v.s.?

Ayrica kullandigin "sok" "hic beklemedigin" anlaminda mi?

Yani daha once mesajlarimi okumus ve hic boyle bir yazilim yada yazi tarzi ilemi karsilasmadin?

Seni "sok eden" kisimlari gosterirsen, memnun olacagim.

Sonucta hicbirseyi bir kisiyi "sok etme" dusuncesi ile yazmadim/yazmam.

Rahatsizliginin farkina varman yazmani etkileyen asil sebeplerden biri. Bunun icin biraz ara verip dinlenmen sana iyi gelecektir. (Fildisi Kuleler)

Yazmak da acı çekmenin başka bir şeklidir.
Ama yazı yazabilen için, içinde birikmiş kelimeleri kağıda dökememek daha can yakıcı olduğundan,
çaresiz kalem ömürlük bir yoldaş ilan edilir...
(Alıntı: Dilsizmütercim)
, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Logaritmik aritmetiğimin perspektifinde
gönye gezdiren gizemli gölgeler,
üç ucu açık üçgenlerle on yedi yerime zincir örmüş.
Kırmak içün kıvırırken kördüğüm olmuşum.
Çizimini çözemiyorum.
Tereyağının cozurtusunda İskender'i arıyorum.
Garson İskender geliyor "Kesemem abi ben bunu" deyip gidiyor.
Çaaresizlik içinde böğürürken böğürtlen çiçeklerini uyandırmışım.
Özür diliyor, prangamın çelikten çilesinde çil çil çiseliyorum.
Akıl bahçemin peyzajında gizlenen ısırgan otu
fırsattan fesat çıkarmış,
ruh-u derunumun esrarına süzülmüş, ısrarla sürtünüp taaciz ediyor.
Sırnaşık bir sarmaşık gibi sarıp sarmalıyor tırmalıyor cırmalıyor yakıyor.
- Ey ısırgan! Dimağımı bırak, damağımı yak!
- Olmaz! Bunun tadı daha kıyak..
Amigdala'm kaltaklaşıyor..
Hipotalaus'um yaltaklanıyor..
Tahrik oluyorum.
Isırganın yakışına yakışına kene gibi yapıştım emiyorum.
Beni deli divane eden,
üç ucu açık aç üçgenlerden örülü zinciri kırmalıyım..
Isırganın yakışına yakışına yapıştım şehvetle emiyorum..
Dişlerim kırılıyor..
Dilim yarılıyor..
Dudaklarım kanıyor..
Yazı değil bu..
Leke.
.......................
(telaaş etmeyiniz, tekrarlayıcı/geçicidir.
zamanla "oturulduğunda" değil de,
"geldiğinde" yazılabileceğini öğreneceksiniz.
hiç takmadan/çaktırmadan/öyle görünerek
başka şeylerle meşgul olunuz..
hem örneğin geceleri uyumasaydık?..

ansızın kafanızın kapısını çalacaklardır şenlikle..
kelimeler.. cümbüşcemaat..)
(TaiTai Çai)