Konu: İnsan başkalarına muhtaç mıdır, sevmeden-sevilmeden yaşayabilir mi?

Kardeşlerim konuyu gayet açık verdim başlıkta. Şimdi size benim konuyu nasıl değerlendirdiğimi anlatacağım;

Öncelikle birini sevmenin onu onaylamak olduğunu düşünüyorum. Eğer birisini sevmişseniz -burada "sevmek" fiiliyle hem karşı hem de kendi cinsimize duyulabilecek türden bir duyguyu kastediyorum- onu sevabıyla, günahıyla kabul etmişsiniz demektir. Gerçekten de insanları sevmeye başlarsanız onlara nasıl kızacağınızı da şaşırıyorsunuz; hani Nazım Hikmet' de diyor ya:

"Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin,
-demeğe de dilim varmıyor ama-
kabahatin çoğu senin, canım kardeşim!"

E peki ne yapmalıyız. Bizle aynı fikirde olan insanlarla nasıl geçinmeliyiz. Üstelik onların popüler fikirlerine hiç aldırış etmiyorsanız, modaya uymuyorsanız, televizyonu sevmiyorsanız, onlarla nasıl anlaşacaksınız. Onları severek bunları kabul etsek şu satırlarda Süveyda Ölüdeniz'in yazdığı gibi kendimizle çelişmiş olmaz mıyız?

"İnsanın kendi olabileceği tek yer gece kalbidir!" dedim sonra, "İnsan yalnızken kendisidir!" diye de uzattım. Ama insanların ruhuma bu izinsiz girişleri yok mu, beni delirtiyor: ”Sevgilim beni ne kadar çok seviyorsun” lar, “Felsefe yapma, aşka gel kendine gelirsin” ler, “İnsanları olduğu gibi kabul et, mutlu olursun” lar vb. İnsanları olduğu gibi kabul edersem bu savaşları, bu gizli sömürüyü, bu öldürücü şiirsizliği de kabul etmiş olmaz mıyım; bu İsa’ya hem Edip cansever’e, hem kendime, yeni doğan çocuklara ve gökyüzüne ihanet etmek olmaz mı?"

İşte kardeşlerim ben böyle düşünüyorum, ya siz?

Toplumların oluşması insanların birbirlerine muhtaç olmasındandır. Bir insanın tek başına, tüm insanlardan ve mamüllerinden bağımsız varlığını sürdürmesi imkansızdır ya da imkansıza yakındır.
Sevgi konusuna yorum yapmak istemiyorum ve bu tercihime saygı duyacağınıza inanıyorum.

Cevabın için teşekkür ederim kardeşim, sevgi konusuna yorum yapmama isteğini anlarım. Ama ben işin "sevgi" kısmına cevap arıyorum. Bu kısma vurgu yapacaklar olursa okumak isterim.

ben konuşurken genelde çoğunluğu ön planda tututarım ama bu sevgi çok öznel bir şey olduğundan kendim açısından düşüneyim...
Ben sevmeden yaşayamam ama sevilmeden yaşarım.Kendimi sevdirmeye çalışmam da ama ister istemez severim.Beklentilerim olur...Dha da özele inersek ben sevdim ama sevilmedim , netiçede hala yaşıyorum...
İnsanların birbirine muhtaçlıkları duygudan değildir.Olsa olsa maddiyat aleminde muhtaç oluruz bu yüzden başkalarının varlığı beni maddiyat açısından ilgilendirir.Sevilmek güzel şey ama olmasada yaşanılır...
Gerçek mutluluğa anca yalnız kalalarak sol elini sağ eline koyarak tek dostun insanın kendisi mantığını kavrayarak yakalayabileceğimiz inancındayım...
umarım düşüncelerimi anlatabilmişimdir.

sevgi ve nefreti aramak ayrı, bulmak ve paylaşmak ayrıdır. ancak "muhtaç" olmak, işte bu kabul edilemez. şöyle demeliyiz derim, insanlar dayanışma içerisinde olmak isterler ve fakat muhtaç olmak istemezler...

İnsanoğlunun en başlıca ihtiyaçlarından biri sevilmek ve sevmektir.Bu hissiyat olmadan yaşayamaz. Başkaları tarafından düşünülmek dikkate alınmak bizleri mutlu eder ve bu sayede daha da güzel bir hayat yaşamaya devam ederiz.

Yani bir adam düşündükleri nedeniyle toplum tarafından itibar görmüyor, sevilmiyorsa ne yapmalı?. Hak bildiği yolda yalnız mı yürümeli?-ki bu ne kadar da güç gerektiren bir şeydir-. Yoksa yalnız kalmamak için toplumla uyuşmaya mı çalışmalıdır?

kitleye mal olsa da yanlıştan doğru çıkmaz. kişi doğru bildiği, inandığı yargısına göre yürümeli ve yapa-yalnız kalma pahasına bunu yapmalıdır. değilse sürüleşme kaçınılmazdır.

Talha.CAN Nickli Üyeden Alıntı

Toplumların oluşması insanların birbirlerine muhtaç olmasındandır. Bir insanın tek başına, tüm insanlardan ve mamüllerinden bağımsız varlığını sürdürmesi imkansızdır ya da imkansıza yakındır.
Sevgi konusuna yorum yapmak istemiyorum ve bu tercihime saygı duyacağınıza inanıyorum.

Tamam, tamam sevgi konusuna gireceğim. Ben sevgiyinin sadece karşı cinse olduğuna inanıyorum ve inandığım sevgi de aşk olan sevgidir. Etrafımızdaki arkadaşlarımızı severiz ama burada ki sevgi filan değil menfaat. Biriyle çok iyi anlaşabiliyot olmamız, iyi iletişim içinde olduğuz, yardımlaşma içinde olduğumuzu gösterir. Aile içi sevgi ise kan bağından gelmektedir. Oğul, kız, anne, baba gibi sıfatlar insanda zaten sevgi-saygı ikilisini yaratmaktadır.
Şimdi benim değineceğim aşk sevgisinde ise tabi ki sevmeden ve sevilmeden yaşanılmaz. İster istemez birine aşk duyguları beslersin ve içinden ne kadar ben aşık değilim desen de öylesindir. Etrafındaki onca karşı cinsten sana en yakın olana bağlanırsın. Sevmek zorunluluktur. Sevilmeden de yaşanılmaz, seviyorsan sevilmek istersin. Zaten sevgisine karşılık göremeyenler intihar ediyorlar ki sevilmek ihtiyaçtır.

Seni seviyorum, çünkü sana ihtiyacım var... (Y)
Sana ihtiyacım var, çünkü seni seviyorum... (D)

Bence tabii...