Konu: Susmak mı, konuşmak mı?

glsezinrs Nickli Üyeden Alıntı

Atasözleri öyledir ama muhtemelen dünyanın en "geveze" sidir yurdum insanı..Her ortamda/zamanda durmadan konuşur.Cep telefonunu bir organıymışçasına benimser..Konuşma tarifelerine has bir "reklam sektörü" bile yaratmıştır.Önemli olan, - söylediğiniz gibi-konuşulanların bir fikir/düşünce/bilgi ürünü olup olmadığıdır.."Konuşan Türkiye," "Düşüncelerini paylaşan Türkiye" olduğunda, bu ;takdire şayan olacaktır.Kim bilir ne zaman..

"Sade ses ve şiddet dolusun!Hiç bir anlamın yok.." (W.Shakespeare 'den..)

Bizde bir deyim vardir "bos konusmak/havadan sudan konusmak." Iste senin dedigin yurdum insaninin yaptigi budur ve genelde "dedikodu, cekememezlik, sikayet, gammazlik, dirdir v.s." icerir.

Ayrica "konusmak icin konusmak ve birsey soyluyor olmak" da bir aliskanliktir. Mesela bir kisi toplumsal bir ortamda bir konuda birine akil danismak, ya da tavsiye almak v.s. icin bir konu acmaya gorsun. Basta o iki kisinin bu konudaki baslangici ihlal edilir, herkes kendince sorunu olana "yardim etmek, yol gostermek" icin bilir bilmez, olur olmaz ve kendince "falancanin da boyle durumu vardi da, o soyle yapmisti" temelli lafa karisir. Kimse "bu konu benim konum degil, bildigim bir konu degil, ben karismayayim, yardim benden istenmedi v.s." temelli bir dusunce uretmez ve laf ebeligi ve lafazanlik girla gider. Ayrica ilginc bir "yer yapmislik" hakimdir. Mesela bazilari "banasorulan her seye cevap vermeliyim, herseyi bildigimi gostermeliyim" temelli bir algi icindedir.

Bu da "Ali abiye soralim, o her seyi bilir" temelli bir yanlis yonlendirici ve bilgilendirici durum yaratir. Cunku "Ali abi" bazi seyleri bilmese bile, bilir gibi anlatir ve "yigitligine, gururuna v.s. laf getirmez"

Demekki bir yerde susmak, bilmedigin zaman konusmamak anlamini tasir. Ama bu durum "Ali abi" gibiler icin gecerli degildir.

Ayrica ilginc bir yakistirim da meslek yakistirimidir. Teyzemin eli agriyordur ve bir kisinin doktor oldugunu ogrenmistir. Doktorun "Ben cerrahim,elden anlamam" v.s. temelli aciklamasini teyzem algilayamaz. Cunku teyzeme gore "doktor doktordur ve her doktor da vucut ile ilgili herseyi bilir."

susmak arkadaş! susana sorulacak tek soru var neden susuyorsun konuşana ise OOooo O..yani sus ki muhalefet olamasınlar sessizliği dinle,dinlen biraz yorgunum bu cevap işime gelidiği için verilmiştir sorgulama arkadaş ya ! aaa !! susmadık yazdık kendimzile çeliştik haberimiz yok iyi mi düşünceler sessizdirler ama sezsizliği bozarlar..bu lafı biryerden mi duydum aha şimdi ben mi uydurdum inanın bimiyorum sanırım uydurdum yada esinlendim ama güsel oldu sanki

Önemli olan susmak veya konuşmak değil. Önemli olan kafanda da olsa ne konuştuğundur! bunu sakın unutma!..

baris Nickli Üyeden Alıntı

Önemli olan susmak veya konuşmak değil. Önemli olan kafanda da olsa ne konuştuğundur! bunu sakın unutma!..

Doğru..Bir de konuştuklarını dinleyen var mı, ona bakmak gerek..

glsezinrs Nickli Üyeden Alıntı

Doğru..Bir de konuştuklarını dinleyen var mı, ona bakmak gerek..

İşte, işte... Bu, doğru olan da bu! Dinleyen var mı? Bir de dinleyip uygulayan var mı? En güzeli karşılıklı konuşmak ve dinleşmek....

İki dinle, bir sus.

-Yunus Özyavuz

yüz yıllardır susuyoruz.

eğer konuşurken yanlış kelimeler kullanıp yanlış düşüncelere yol açıyorsanız susmak en iyisi olabilir ama bilinçli bir şekilde kullanıyorsanız o zaman konuşmakta haklısınız

"Kişi dilinin altında gizlidir; Konuşturunuz, kıymetinden neler kaybettiğini anlarsınız." hz Ali

Anladım ki susmak bir cüsse işi...
Derin denizlerin işi...
Serin sular en hafif rüzgârları bile coşturabiliyor..
Derin denizleri ise ancak derin sevdalar…

Derin denizlerin sükutu büyüler beni.
İçimi bir heybet hissi kaplar.
Benliğimi hasret duyguları istila eder.
Kalbim ürperlerle dolar.
Dalgalı denizler, durgun mavi denizler kadar heybetli gelmez bana.
Göklerin suskunlugu da öyle. Gök gürlemeleri, mavi derinliklerin heybetini siler diye düşünmüşümdür hep.
Sükut her zaman daha manalı, daha derindir.

Kalbe sözden cok sükuttan manalar akar.
İnsan evrendeki sükutu anlayabilseydi, kim bilir belki de söz olmayacaktı.
Insanlar sükutun dilinden anlayacak, derin ve manalı bakışlarla konusacaklardı.
Ve ses, sükutun heybetini bozamayacaktı.
Konuştuğum zamanlar hep acze düşmüşümdür de ondan kelama sarılmışımdır.
Evrendeki her varlıkta sükutu bir süs, bir hikmet olarak algılamışımdır.
Sözü ise ancak bir zaruret..

Hep derin denizler kadar heybetli bir sükut dinledim ondan.
Sanki durgun ve derin bir ummanın kıyısına varmıştım.
Derinliklerinde gönül ve hikmet incilerinin gülümsediği bir deniz bulmuştum.
Hayatın hiç bir kasırgası, hadiselerin hiç bir fırtınası onu dalgalandıramıyordu.
O denize imrendiğim an, gözlerim şu mısralara takılmıştı:

Gittim, gittim, denizin,
Sınır yerine vardım
Halin bana da geçsin!
Diye ona yalvardım
Bir çılgin vesvesede,
Içim didiklense de,
Olaydım o cüssede,
O’nun gibi susardım..

Gercekten de öyle olmustu. Sonsuza götüren bir denizin kıyısına varmıştım.
O zaman anladım ki, susmak bir cüsse işi. Derin denizlerin işi.
Sığ suları en hafif rüzgarlar bile coşturabiliyor.
Derin denizleri ise ancak derin sevdalar..
Anladım ki, derin ve esrarengiz olan her sey susuyor.
Anladım ki susan her şey derin ve heybetli.

Şems-i Tebrizî