Konu: İlhan Berk

(eybenimsevilmişyıkılmışyinim)
LİTTERA AMOR, III

Ama beni daha da çılgına döndüren,beni elden ayaktan eden,dünyaları başıma yıkan
o korkuç kar beyazlığınızın da ötesinde,amansız bir baskı,bir barbar yasağı ağırlığına
dönen,o umarsız teninizin koyduğu dokunulmazlıktır asıl!
Belki de benim büyük karabasanım,yıkımım odur.Ölümlere en çok orda gidip geliyorumdur.
Ben en çok bunu ne zaman düşünsem,o korkunç çıplaklığınız,ölümcül dokunulmazlığınızla
bir an kendimi bir han odasında(han odalarını bilir misiniz?
Sevdanın biraz yanığı, kimselerin aşktan,aşkın onmazlığından sağ çıkmadığı han odalarını?)
sizinle bir başıma bulurum.İşte o zaman birden bana dünyaları zindan edenin ne olduğunu anlarım.
Ben ki hiçbir şeyi,
dokunmadan,duymadan anlayamam.Sözcüklere(sözcükler in yarattığı kanser)bunun için
(değil mi ki dokunamıyorumdur)güvenmem.Bunun için de ben,bu yeryüzünde yalnız senin
vücudunun koyduğu dokunlmazlığı,bir onu,tek uzaklık diye bilirim.Ben ki bu dünyada
herkesler gibi gittim geldim,yüzüm çok güneşler gördü;sesleri,kokuları,bunu,bu nsuzluğu,
yenilgiyi,utkuyu tanıdım.Elim yerküreye dokundu.Ama yalnız o sizin koyduğunuz korkunç dokunulmazlık
sürdü durdu bende.Bir ona yenik düştü.Bir onda yıkıldı,parçalandı, unufak oldu.
Bu yüzden değil midir ki ben ne zaman sizinle olsam,her seferinde yanınızdan küllerle çıktım.
Orda sayrılı,varla yok arası kaldım.

İlhan Berk

Pera'nın Eski Bir Sokağında

Kuşlar kalkıyor Aya İrini üstünden
Bir sap ot kulaklarının arkasında.
Ben sonunda burdasın işte diyorum kendi kendime
Burda eski bir atlasın kesiştiği yerde.
Bir kedi gözlerini dikmiş sana bakıyor
Ve aşağılarda gök ne kadar aşağılarda olursa.
Ve karşıdan karşıya geçmeye çalışıyor bir kadın.
Ben seni düşünüp korkunç ince diyorum görmediğim boynu.
Önümden çerçiler askerler bıçak bileyiciler geçiyor
Ve asık suratlı kazmacıları dünyamızın.
Bir ses seninle aynı yarımadadayız diyor
Ve yitiyor sonra Pera'nın eski bir sokağında.
Pera'nın eski bir sokağını tepiyorum ben böyle her akşam
Her akşam tabanımda senin çamurun.


İlhan Berk

LİTTERA AMOR,IV
Bazen,neden bilmem,seni durup dururken yıkıntılar,
ölü denizler,ölü kentler arasında kurduğum olur.

(Hem değil mi ki ben bunları sana bir Ortaçağ kentinden
yazıyorum;hem yine değil mi ki şimdi bu eski kentin,güzelim,
küçük,dar sokaklarını,avuç içi kadar alanlarını,dolambaçlı taşlık
yollarını,sarnıçları,çıkmaz sokaklarını[ne çok çıkmaz sokak var],
eski mendireği,gizli limanı,sonra da Saint-Petrum kalesini,surları
böyle nice nice yıkıntıyı dolaşırken seni düşünüyorum.
Öyleyse buna niçin şaşmalıyım?)

Ama yine de sizin bana böyle yıkıntılar,ölü kentler,ölü tarih
içinde çıkıp gelmenizi anlamıyorum.Ben ki bu dünyaya yeni
kuruluyormuş,yeni görüyormuşum gibi bakmışımdır hep.
Böylece de,bu dünyada olmak(ki ben orda bir ilkçağlı gibi
bulsam da kendimi)bana yetmiştir.Neyse

işte.Seni nezaman usumun yangınlarından kurtarıp kursam,
sen bana hep böyle insanlığın haline benzeyen(hem iyi ki öyle,
bir insan başka türlü nasıl güzel olabilir?)yıkıntılar içinde gelip
vuruyorsun.Belki de bu benim sana hüzünler yaratmak istememdendir.
Böylece de insana en yakışan şeyi bulduğumu sanmam,onunla
gönenmemdir.Ya da(bu belki çok şaşırtıcıdır ama)birden çok eski
çağlara uzanıp,Nefertiti'yi (bilmem niçin Nefertiti?) düşünüp,sana
tarihte bir yer aramak istememden geliyordur bu.Kim bilir?
Yoksa başka niçin seni böyle yıkıntılar,ölü kentler,ölü tarih içinde kurayım?


İlhan Berk