Çağ algısında nasıl nesnel olunabilir ki?kimine göre bilgi çağıdır içinde yaşadımız süreç..Kimine göre ahlak dibe vurmuştur..Kimine göre kaynak savaşlarıdır(su-petrol vs) kimine göre emperyalizmin tırmanışı, kimine göre ahir zamandır..Çağın ortak algısı ne olmalı sizce?(farkındalık ve zihniyet yerine; somut, gözlenebilir bir örnek verirseniz sevinirim)evrensel-insan Nickli Üyeden Alıntı
Gün gelir, istiridye incinin değerini anlar.
Cag algisinda nesnelolunamaz. Cunku algilayanin oznelligini icerir. Burada cagi qua felsefesinin disaridan bakis acisi ve notr algisi ile gozlemsel dile getirmek onemlidir. Sonucta amac, cagi sifatsal degerlendirmek degil; verdigi gozlemi dile getirmektir.
Cagin ortak algisi degisimdir. Bilhassa teknik ve bilimdeki degisim, yenilenim. Bunun insanogluna ne getirip, neler goturdugu ise ..e gore bakis acisina gore degisir.
Benim dogal zihniyet olarak baktigim ve e goremin numenal insanlik oldugu algilanirsa, bu gag degisim ve yenileniminin insanogluna getirdigi insanlastirmayan sorunlarin dile gelimi one cikar.
Iste bu benim hem kendime hem herkese duydugum saygim. Ne kendime zarar veririm, ne de baskasina. Ben bir bireyim, bireysellikten arinip "insan" olmaktir, dilegim.
Çağın ortak algısını buldum galiba..Ülke, ekonomik durum, din, ideolıji...Bakış açıları ne olursa olsun "mutsuzluk ve onu yaratan umutsuzluk"! çağı..
Gün gelir, istiridye incinin değerini anlar.
Bu bakis acisinda ufukta bir isik belirimi yok gibi geldi bana. Ayrica mutluluktan ve umutlu olmaktan insanoglunun ne algiladigi da onemli.
Eger birisini numenal insanlik disinda kalan hersey ve her ne ise o mutlu ve umutlu kiliyorsa, zaten o duzen ve sistem kisisidir.
Eger birisini numenal insanlik disinda kalan hersey ve her ne ise o mutsuz ve umutsuz kiliyorsa, zaten o bu duzen ve sisteme ayak uyduramayan, ya bir bireyci cikisi ya da bananeciligi secen kisidir.
Eger birisini numenal insanlikdisinda kalan hersey ve her ne ise o yasatmaya devam ediyorsa, kendi aklinca mucadeleye sokuyor, mucadeleden ali koyuyorsa iste o da tam bu duzenin ve sistemin istedigi kisidir.
Soru ise,bu duzen ve sistemin kimi neden istemedigidir.
Bunun cevabini da okura birakiyorum.
Iste bu benim hem kendime hem herkese duydugum saygim. Ne kendime zarar veririm, ne de baskasina. Ben bir bireyim, bireysellikten arinip "insan" olmaktir, dilegim.
Benim gözlemlerime göre umudu ayakta tutan çok yalın üç beklenti var:İş, aş ve barış..Eğer bunlardan biri/çoğu/hepsi tehdit altında ise, veya o yönde bir toplumsal algı var ise, ufukta ışık yerine sis vardır.
Gün gelir, istiridye incinin değerini anlar.
Bunlardan is ve as fenomenal gozlem verenlerdir. Tabi burada isten memnuniyet hem maddi hem de manevi bir algi konusudur. As ise doyum ile paraleldir. Kimi gunluk ve ogunluk doyar, kimi yarinki asini bugunden hazilar, kimi de "ac gozluluk yaparak" doyumun ustune ulasir ve cope atar.
Baris ise tamamen bir numenal yeti algisidir. Oyle olmazsa, emperyalist zihniyet; Irak'a, Afganistan'a ve en son Libya'ya "baris getirmek" icin saldirirken, en azindan liberalleri kandiramazdi.
Ayrica baris'in ortada olabilmesi icin, normal, sivil, yerlesmis, sosyal olarak oturmus bir toplum yapisi gereklidir. Eger toplumlar devamli sicak/soguk savasin icinde tutuluyorsa, ortadaki baris sadece bir diktatorluktur ve korku felsefesi ve suru psikolojisi temelli politik/ekonomik cikar amacli herseyi mubah ve mesru kilmak ve bu baski, zorlama v.s. sayesinde ortaligi "sut-limana" cevirmis gozukmektir.
Iste bu benim hem kendime hem herkese duydugum saygim. Ne kendime zarar veririm, ne de baskasina. Ben bir bireyim, bireysellikten arinip "insan" olmaktir, dilegim.
Yetkileriniz
LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı
