Konu: Kendi aşk felsefeniz!

Evet arkadaşlar konumuz aşk .. Aşk'ı siz nasıl yorumluyorsunuz ? Felsefi bakış açınızla aşk'ı bir yorumlayın bakalım.. Lütfen alıntı yapmayalım kendi görüşlerimizi belirtelim.Konuyu açtığıma göre ilk gönüllü benim işte benim nacizâne aşk görüşüm ;

Aşk;Bir insanda kendini mutlu edebilecek şeyleri bulduğunda hissettiğin duygudur.

ToruN Nickli Üyeden Alıntı

Evet arkadaşlar konumuz aşk .. Aşk'ı siz nasıl yorumluyorsunuz ? Felsefi bakış açınızla aşk'ı bir yorumlayın bakalım.. Lütfen alıntı yapmayalım kendi görüşlerimizi belirtelim.Konuyu açtığıma göre ilk gönüllü benim işte benim nacizâne aşk görüşüm ;

Aşk;Bir insanda kendini mutlu edebilecek şeyleri bulduğunda hissettiğin duygudur.

İnsanın olmazsa olmazı olan tatmin duygusunu tamamlamak için var olan birşey. En azından mutlu olduğumuzu düşündürüyor...
Aşk insanı köle duyguyu tanrı yapan bir histir...

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun etme
Başka bir yar başka bir dosta meylediyorsun etme

Sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı
Hangi hasta gönüllüyü kasdediyorsun etme

Çalma bizi bizden bizi gitme o ellere doğru
Çalınmış başkalarına nazar ediyorsun etme

Ey ay felek harab olmuş alt üst olmuş senin için
Bizi öyle harab öyle alt üst ediyorsun etme

Ey makamı var ve yokun üzerinde olan kişi
Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun etme

Sen yüz çevirecek olsan ay kapkara olur gamdan
Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun etme

Bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan
Gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun etme

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun etme

Ey cennetin cehennemin elinde olduğu kişi
Bize cenneti öyle cehennem ediyorsun etme

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize
O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun etme

Bizi sevindiriyorsun huzurumuz kaçar öyle
Huzurumu bozuyorsun sen mavediyorsun etme

Harama bulaşan gözüm güzelliğinin hırsızı
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun etme

İsyan et ey arkadaşım söz söyleyecek an değil
aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun etme!
(mevlana)

aşk insan ruhunun var olduğunun ispatı ve insanın kendini sevebilmesine[platonikse nefret etmesine) sebep olan duygudur.benim korktuğum birşey çünkü insan beynini bile safdışı bırakabilen güçlü bir duygu..

aşk tek kişiliktir çünkü karşında ki hiç birzaman anlamaz ona nekadar aşık olduğunu. onla beraberken bile yetmez sana, onun elini tutumak, gözlerinin içine bakmak, tenini en derinden hissetmek yetmez insana... aşk insanın içinde yaşanır; sevdiğin olmasa bile yaşanır ve biter içinde ki sessiz ilişki....

aşk deli deli istemektir.. ee istemek serbest tabii

Ask, ruhun bedene zulmüdür.

"Aşk yoktur" demekle ondan kaçılamayacağını en azından bana kanıtlamış bir duygudur, histir aşk. Doğanın en büyük mucizesidir; adaletsizliklere, kötülüklere, insanın kanını donduran, hayata lanet ettiren bütün olumsuzluklara rağmen dünya denen içinde yaşadığımız gezegende hala hayat olmasının yegane nedenidir bence. Dünyadan aşkı çıkarsanız geriye ne kalır ? Hangi şiir, şarkı, roman, duygu, ilgi, istek.. kalır? Aşk üzerine herkesin ayrı bir tanımı vardır ama ben kesinlikle bir hormon artışından, bir elektrokimyasal olaydan ibaret olmadığını düşünüyorum aşkın. Tarihte pek çok fikir dünyayı değiştirmiştir, değiştirecektir de elbette, ama aşkın yapabildiği değişiklik dünyayı değiştirmekten çok daha büyüktür. Hiçbir fikrin, buluşun.. yapamayacağı şeyleri yapar aşk; insanın kendisini değiştirmesini, hatta bazen feda etmesini sağlar. İnsanın kendini değiştirmesi dünyayı değiştirmesinden çok daha güçtür. Fikirleri, düşünceleri uğruna ölenler de vardır diye cevap verilebilir buna, ama bu duruma da fikrini aşkla savunmak denmez mi zaten?

Böyle büyük; bazen yıkıcı, yokedici, bazen de yapıcı, birleştirici bir güce sahip olan aşkı sadece iki karşı cinse, hatta sadece insana atfetmek de insan kibirinin bir hatasıdır bence. Aşk bir şeye kendini yoketmeyi bile göze alarak yönelmenin; o şeyi benliğini aşacak kadar şiddetli istemenin adıdır bana göre. Bu nedenle de mantıksızdır. Çünkü her organızmanın, her varlığın nihai amacı türünün canlılığını devam ettirmektir. Ama aşk doğanın bu en temel kuralını da kırabilecek güçtedir. Kendini körü körüne bir şeye adamak kendi başına iyi değildir aslında, insan kendini dünyayı ele geçirip herkese hükmetmeye de adayabilir mesela. Ama buna en fazla aşkla hareket etmek denebilir, hatta bu bile hatalıdır, zira gerçek aşk bu değildir. Aşkın özünde hükmetmek anlamında elde etmek, sahip olmak değil; tersine, kendisine yönelinenle beraber olmak, BİRlikte ve bir olmak vardır. Aşık olunanın kendi içinde yaşadığını hisseder aşık olan. Ona karşı bütün kapılarını açmıştır, engelleri kaldırmıştır, zaten aksi de mümkün değildir, kapalı kapılar ardından berabar olunamaz. Bu nedenle de BİRlikte olabilmek için mantığı da yıkan böyle bir riski göze alır aşık olan kişi. Bu büyük bir risktir, zira bir şeye karşı bu kadar açık olmak, ona karşı tamamen savunmasız kalmak demektir. Ama aşk bunu yaptırabilir, çünkü insanın benliğini aşar, ne kadar mantığa aykırı da olsa, yaşayabilmek için uğrunda her türlü riski, hatta yaşamını sonlandırmayı bile göze aldığı aşkıyla birlikte olma isteğidir aşk. Bu istek belki bir yanılsamadır, yanlış bir istektir ama aşkın gücü buradadır ve böyle bir isteğin de aşkın da varolduğu/varolabildiği bir gerçektir.

Bazı şeyler hayatın anlamıdır fakat aşk anlamlardan bir hayat kurar.

Kendi aşk felsefem?

Tanrıya atfedilen gücün bir türlü içselleştirilememesi sebebiyle, bir kişiyi tanrılaştırma ihtiyacıdır. Tanrıdan kurtulduğunuzda aşkınızın gücü ve gizeminden de kurtulacaksınız. Belki de her an herkese aşık olabilmenin ve bunu korkmadan yaşayabilmenin keyfini çıkaracaksınız. [Bu 2 aşk arasında fark olduğunu sanırım söylememe gerek yok]