Konu: Yalın ayak koştum geldim

Ne çok duyguyu karşılıyor yalın ayak olmak; gözüpekliliğimizi, kararlılığımızı. Ayaklarının yalın olmasını göze alabilenler ve ömürleri boyunca yalın ayak olanlar , ne güzel insanlardır onlar. Hem dostturlar ayaklarının yalınlığını umursamadan umursamadan çıkıp gelirler hem iyi kaçanlardır, bizden zarar görüp vicdan azabı çekmemizi engelleyenlerdir.
Biz düşündüklerimizi yapmak ya da yapmamak arasında gidip gelirken onlar yaptıklarını düşünenlerdir. Bir anda gelip bir anda gidebilirler. Çok sorgulayıp şüpheye düşmeden, labirentlere girip oyalanmadan,,,oldumları gibi..öylesine...ansızın. Karşılamaya ya da uğurlamaya fırsat vermeden.
Öncesinde bekletip sevinci sıradanlaştırmadan gelirler. Ağıtlar yakmamıza fırsat vermeden giderler.

Bak! yalın ayak koştum geldim. Hiç düşünmedim arkamda ne bırakırım , yanımda ne götürürüm, senden ne alırım diye.
Yalın ayak kaçtım. Hiçbir kötülüğüm dokunmadan, sende bir vicdan azabı olmadan.
Yalın ayaktım hiçbir şeyi olmayandım

Yalın ayaktım muhteşem gül bahçesini gezerken , sordum kendime niye yalın ayaktım?
Evet,bu güllerin huşusuna kapılıp onları bana vereni unutmam içindi.Toprak! Unutmadım seni ve nice üretenleri...